Stop following your dreams and start setting goals

Solicited by AthensLive

Following a facebook post I wrote the other day, Tassos (co-founder of AthensLive) asked me to write an “inspirational” article and this is what I’m trying to do now. My biggest concern was that I may have nothing new to say or that some people may wonder who the fuck am I to give advice to the younger generation. Well, fuck them. Even if there is a kid out there who can see some hope after this piece, I’ll be happy.

So, I’m no different to the other thousands of Greek people who left their home country in the recent years. We were unemployed and we made the obvious choice, to get a job, anywhere we could. There was and there is no heroism in this. It was our choice, so complaining about it is just moronic. Whoever doesn’t enjoy the expat life should return to their home country. Otherwise, they should shut up and move on with their life.

I’m saying this because I used to be one of those who complain. My reason was that, as a Jack of all trades and master of none, I couldn’t get a well-paid job that I would enjoy. Well, I couldn’t even get a well-paid job that I wouldn’t enjoy. I was somewhat surprised by that. I don’t know whether it has anything to do with my Greek upbringing or me being a millennial, but I always thought that since I have a master’s degree, I should have a decent job. I had earned that privilege, right? Well, no. No one owes us anything. NO ONE OWES US ANYTHING. I learned this the hard way, by struggling to afford an enjoyable life in London on an NHS salary.

My biggest problem was that I had changed careers a few times. No one was ready to trust a 32-year-old guy who didn’t seem to know what he was doing, although I was very good at whatever I had chosen to do; and I’m not saying this in an arrogant way. When you don’t have a safety net, and you want food on the table and a roof above your head, you realise that you have to work hard. You have no other choice, so this is all I did.

Over the period of three years, I had sent over 200 job applications, I had attended 15-20 interviews, but I kept failing. The more I failed, the more depressed I became. All my friends were progressing with their careers and I was stuck. Well, maybe the UK is not for me, I thought after the Brexit vote. I started applying abroad, ready to relocate once more away from home, my second home now.

After a few months, I got a new job with Amazon. They were the only people who could appreciate my inquisitive nature. After all, Learn and Be Curious is one of Amazon’s leadership principles.

I had to leave London and although I thought I was ready, I wasn’t. I had to leave behind something very, very precious. That decision changed me. I wasn’t 26 years old anymore. Such decisions were and still are much more painful. But I felt I had to do it. So I did it.

In less than four months in Amazon, I have grown more than I had grown in the last 6 years. I love my job, I love that I learn something new everyday, I love that people treat me as a highly competent professional, even when I am skeptical about my own abilities. I love that I’m busy all the time because, when I’m not, I can’t but miss what I had to give up. 

Another leadership principle in Amazon is Bias for Action. If you want to do something and you’re hesitating, do it anyway. What’s the worst thing that can happen? Even if you fail, you can try again, in a different way. Without knowing, I abode by these principles all my life. I wanted to change my career path, I did it anyway. This is what I wanted, how could I not do it? Did I ever stop to consider whether I was taking the right decision? No. You can never know what the best decision is. Never. You follow a path and you go wherever it takes you. And then you either stay on it or follow a new one.

The decision I took at eighteen to study Psychology had a great impact on my life. Until a year ago, I thought it had defined me, as if it was a curse I couldn’t get rid of. In hindsight now, I know that it did not define me, but it did help me get where I am now. I could be in a totally different place, but I’m here, many random decision later, one of them being to study Psychology. It’s as simple as that. Or as complicated.

I am no believer in positivity crap like “follow your dreams”, “you can succeed in whatever you want” etc. Hell, no. Are you kidding me? Have your never seen talent shows? Wanting something doesn’t mean you are entitled to it. Neither that you can succeed in it. What you can do though is to work hard and be patient. You can be nice to people. You can stop complaining about things you can’t change. And you can remember that no one owes you anything. You want something? Fight for it, but be ready to live without it, even when you think you deserve it. Life is not fair. But you can be.

Το πρόβλημα που η Ελλάδα δεν γνωρίζει ότι έχει

Όλες αυτές τις εβδομάδες ετοίμαζα μια σημαντική παρουσίαση και επιτέλους ήρθε η βδομάδα που θα την παρουσιάσω. Το θέμα της είναι το όραμα για το leadership development το 2020 στην εταιρεία που εργάζομαι. Παρότι το θέμα είναι άσχετο με την Ελλάδα, δεν γινόταν να μην αναλογιστώ την περίπτωση μας και το πού βρισκόμαστε σε αυτό το κομμάτι.

Read more

Εχθρός των γυναικών είναι η πατριαρχία, όχι οι άντρες

Έχω μια εντύπωση ότι ο φεμινισμός πέφτει στην τρύπα που έχει σκάψει η πατριαρχία, στο διαχωρισμό δηλαδή των ανθρώπων με βάση το φύλο.

Πέρα από τις προφανείς διαφορές στη φυσιολογία, δεν μπορούμε να διαχωρίζουμε τους ανθρώπους σε δύο σύνολα τα οποία στη συνέχεια προσπαθούμε να ομογενοποιήσουμε με βάση φαντασιακές ομοιότητες. Ούτε όλες οι γυναίκες είναι το ίδιο ούτε όλοι οι άντρες είναι το ίδιο. Read more

Έξι χρόνια στο εξωτερικό: ετοιμάζοντας ένα νέο ξεκίνημα

Σαν σήμερα πριν τρία χρόνια έγραψα αυτό το κείμενο, που έγινε viral για κάποιες εβδομάδες και εξακολουθεί να είναι το πιο δημοφιλές στο Ακολούθησε μια βροχή από μηνύματα, e-mails και friend requests που δεν είχε να κάνει με το αν ήταν καλογραμμένο ή όχι, αλλά με το ότι ήταν μια ειλικρινής κατάθεση των εμπειριών μου, οι οποίες ήταν πολύ κοινές με αυτές των χιλιάδων άλλων Ελλήνων που έφυγαν από την μαμά πατρίδα τα τελευταία χρόνια. Σήμερα κλείνω άλλα τρία χρόνια στο εξωτερικό και κάνω τον δεύτερο απολογισμό.

Read more

Οι Γερμανοί του ’30 δεν έκαναν τίποτα. Εμείς κάνουμε κάτι διαφορετικό;

Σε κάθε συζήτηση που γίνεται για το Ναζισμό και όσα προηγήθηκαν του Β’ΠΠ, πάντα θα υπάρξει κάποιος που θα αναρωτηθεί πώς είναι δυνατόν να μην κατάλαβε ο απλός κόσμος τι ερχόταν ώστε να το σταματήσει. Ενδιαφέρουσα, αλλά εξαιρετικά αφελής ερώτηση, και μάλιστα με μια δυσάρεστη έκπληξη. Read more

Πόσο εύκολα και γρήγορα υποβάλλεις φορολογική δήλωση στην Αγγλία

Στην Αγγλία, αν είσαι υπάλληλος σε μια εταιρεία και δεν έχεις άλλα εισοδήματα δεν χρειάζεται να κάνεις απολύτως τίποτα. Προσωπικά, έχω και έσοδα λόγω της συγγραφικής μου δραστηριότητας, κάποια από διάφορες χώρες του κόσμου που πληρώνονται και φορολογούνται στην Αγγλία, και κάποια στην Ελλάδα που πληρώνονται και φορολογούνται στην Ελλάδα. Read more

Τροχαία δυστυχήματα ή δολοφονίες;

Μία άγνωστη στον Έλληνα οδηγό συντομογραφία είναι η Λ.Ε.Α. Αν έχεις δίπλωμα και δεν ξέρεις τι είναι, τότε σκισ’ το και πήγαινε να ξαναδώσεις εξετάσεις. Read more

Μπαμπά, δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης

Ένα ερώτημα που περιτριγυρίζει το μυαλό όλων των γονέων είναι το ποια είναι η κατάλληλη ηλικία να αποκαλύψουν στα παιδιά τους ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης. Την ίδια στιγμή, οι ίδιοι γιορτάζουν τα Χριστούγεννα, τη “γέννηση του Θεανθρώπου”, πράγμα αρκετά οξύμωρο αν το καλοσκεφτεί κανείς.

Γιατί κάποιος που πιστεύει ότι υπάρχει Θεός είναι σίγουρος ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης; Και δεν μιλάμε για τον Άγιο Βασίλειο, αλλά για τον κλασικό τύπο που φέρνει δώρα στα παιδιά. Read more

Φωτογραφίες χωρίς ψυχή

Θέλετε να θυμάστε την πραγματικότητα μέσα από μια οθόνη;

Πείτε ότι είστε σε ένα αυτοκίνητο και ταξιδεύετε. Αδιάφορα, γυρνάτε στα δεξιά σας, βλέπετε την θάλασσα και μένετε έκθαμβοι. Το ηλιοβασίλεμα σκεπάζει τα πάντα με ένα έντονο πορτοκαλί χρώμα, που κοκκινίζει στα σύννεφα και μωβίζει προς τον ουρανό. Φοβάστε ότι σε λίγο θα αλλάξουν τα χρώματα, οπότε βγάζετε το κινητό σας και τραβάτε φωτογραφία. Μία, δύο, τρεις, όχι. Δεν βγαίνει όπως το βλέπετε εσείς. Ξανά. Μία, δύο, τρεις. Καλύτερα τώρα, αλλά έχουν μπει κάτι δέντρα στη φωτογραφία. Προσπαθείτε ξανά. Το πορτοκαλί βαθαίνει. Ο ήλιος έχει βυθιστεί περισσότερο στην θάλασσα και τα χρώματα δεν είναι τόσο όμορφα όπως πριν.

Read more

Χριστουγεννιάτικο απόσπασμα από “Το Μυστικό του Λεβάντε”

Τον υπόλοιπο Δεκέμβρη οι Ζακυνθινοί όμηροι τον πέρασαν στη Λευκάδα, σ’ ένα ωραιότατο ξενοδοχείο, από αυτά που τους είχαν υποσχεθεί οι Ιταλοί: στις φυλακές του νησιού. Εκεί, σ’ έναν στενόχωρο θάλαμο, κάτω από ένα ταβάνι που έσταζε νερά και μ’ έναν περιφερόμενο μεταλλικό κουβά για ουρητήριο, γιόρτασαν τα Χριστούγεννα μακριά από την οικογένειά τους. Το βραστό καλαμπόκι και τα ραπανάκια που τους σέρβιραν βαφτίστηκαν με ευκολία χριστόψωμο και κοτόπουλο αυγολέμονο, για να τηρηθούν οι πατρογονικές συνήθειες και να ξεγελαστούν λίγο ο θυμός και ο πόνος τους. Read more

Κούβα: ένα ταξίδι στο χρόνο


Οι τοπ προορισμοί για μένα ήταν ανέκαθεν τέσσερις: η Παταγονία, η Κούβα, η Αίγυπτος, και η Νέα Υόρκη. Ομολογουμένως, δεν έχουν κανένα κοινό παρανομαστή. Η Παταγονία εκπληρώθηκε πριν τρία χρόνια, η Αίγυπτος έχει “παγώσει”, ενώ η Νέα Υόρκη είναι στα μεσοπρόθεσμα σχέδια. Όταν έγινε γνωστή η εξομάλυνση των σχέσεων ΗΠΑ και Κούβας, κατάλαβα ότι έπρεπε να την επισκεφθώ άμεσα. Read more

Όταν δεν είσαι εκεί γι’ αυτούς που φεύγουν…

Αμφιταλαντεύτηκα αρκετά πριν γράψω αυτό το κείμενο. Μήπως είναι πολύ προσωπικό; Όχι. Είναι κάτι που αφορά πολύ κόσμο και μια πλευρά της ζωής στο εξωτερικό που δεν έχω ακούσει να συζητιέται. Read more

Πώς η Γραμματική μπορεί να ενισχύει τον σεξισμό

Μιλούσα σήμερα στο Whatsapp με δύο φίλους… και να, ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα. Τι συμπεράνατε από την λέξη φίλους;

α) Μιλούσα με δύο άντρες φίλους;
β) Μιλούσα με έναν άντρα και μια γυναίκα;
γ) Μιλούσα με δύο γυναίκες; Read more

Η επιλεκτική μας προσοχή

Φυλλομετρώντας την επικαιρότητα, βλέπω κάποια μοτίβα και μια ανησυχητική αδιαφορία για τα άρθρα που θα έπρεπε να μας απασχολούν λίγο περισσότερο.

Είναι προφανώς λογικό να επικεντρώνουμε την προσοχή μας στην κανονικοποίηση της ακροδεξιάς (ειδικά μετά την εκλογή Τραμπ), στο θέμα του χρέους, στον ξεριζωμό εκατομμυρίων προσφύγων από τη Μέση Ανατολή, αλλά αν καταφέρουμε να κοιτάξουμε όχι γύρω μας, αλλά δέκα-είκοσι χρόνια μπροστά, αυτά δεν θα είναι τα βασικότερα προβλήματα. Read more

11 πράγματα που έμαθα για την Ελλάδα βλέποντας το “Jason Bourne”

Είδα εχθές την τελευταία ταινία της σειράς Bourne με τον πάντα καλό Matt Damon και την επικίνδυνα ερωτεύσιμη Alicia Vikander. Η ταινία διαδραματίζεται, υποτίθεται, και στην Αθήνα, αν και τα γυρίσματα έγιναν στην Τενερίφη. Το γιατί είναι μια άλλη ιστορία.

Ο σχεδιασμός παραγωγής ήταν πραγματικά πολύ καλός και προσεγμένος, αλλά στάθηκα σε μερικές λεπτομέρειες που βρήκα ενδιαφέρουσες: Read more

Οι παρέες θα φέρουν την αλλαγή

Το κείμενο αυτό είναι από αυτά που γράφονται αργά το βράδυ (1.43 π.μ. λέει το ρολόι στην οθόνη). Από αυτά που γεννιούνται μετά από μια όμορφη βραδιά και στριμώχνονται κάπου μεταξύ κούρασης, υπερέντασης και άρνησης για την βδομάδα που ξημερώνει. Κοιμόμαστε τις Κυριακές ονειροπόλοι και ξυπνάμε τις Δευτέρες cyborg. (Το κείμενο γίνεται πιο αισιόδοξο, δείξτε υπομονή). Read more

Why are we still bothering with motherland?

I’m under the impression that there are two attitudes towards Greeks living abroad: the outward looking one that considers Greeks living elsewhere can and have something to offer to Greece, and the inward looking one that believes that Greece does not need anymore those who left, the “quitters”. Read more

Meet Princess Saltwater and her Instagram novel

To be completely honest, I was unaware that Instagram novels were a thing. When I found out, I was intrigued, maybe because the first one I came across was Sophia Gatzionis’s “Princess Saltwater”. When you see her Instagram posts, you’ll know why.

I decided to approach her for a mini interview and here we are. Enjoy. Read more

The most british story I’ve ever heard

This is where the Ceremony ends. Our Yeoman Warder answers our questions in a stern, yet funny, manner.

Yesterday, I attended with some friends the Ceremony of the Keys at the Tower of London. It is the oldest ongoing ceremony in the world, carried out, without fail, for nearly 750 years.

The Ceremony lasts only for seven minutes, commencing at exactly 9.53 pm. Escorted by Foot Guards, the Chief Yeoman Warder (who must have served in the armed forces for more than 20 years) locks first the Middle Tower Gate (39) and then the Byward Tower Gate (38). Once locked, none of the gates can be opened from the outside, even if someone had acquired a set of the Keys. Read more

Γιατί ασχολούμαστε ακόμα με την μαμά πατρίδα;

Έχω αποκομίσει την εντύπωση ότι υπάρχουν δύο στάσεις προς τους Έλληνες του εξωτερικού: η εξωστρεφής, που θεωρεί ότι οι Έλληνες που ζουν αλλού μπορούν και έχουν κάτι να προσφέρουν στην Ελλάδα, και η εσωστρεφής, που θεωρεί ότι η Ελλάδα για κανένα λόγο δεν χρειάζεται πλέον αυτούς που έφυγαν, τους «ριψάσπιδες».

Και σαν Έλληνες του εξωτερικού δεν εννοώ τους μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς που παρελαύνουν σαν τσολιάδες και πάνε στο “Parthenon” του Τζιμ και της Τούλας Πάπας να φάνε lamb kleftiko. Εννοώ κυρίως αυτούς που έφυγαν τα τελευταία χρόνια, από ανάγκη ή επιλογή. Read more

Contact me