A literary stroll in Saint-Germain-des-Prés [Photos + map]

Somehow, I had never been to Paris; despite living in London for the past five years and being just two hours away by train. I finally made it two weeks ago, but only for a weekend.

I spent my Saturday sight-seeing, just to cross the main spots off my list, and decided to treat my Sunday as a free day. I already knew what I wanted to do: walk around Saint-Germain-des-Prés. For those who don’t know, it is the neighbourhood where many major writers used to live. Read more

Fahrenheit 451 is not the temperature at which books burn; but still…

According to author Ray Bradbury, Fahrenheit 451 is “the temperature at which book-paper catches fire, and burns”, but this is not quite right. “Several Internet contrarians claim that Bradbury confused Celsius and Fahrenheit, putting his estimate off by 391 Fahrenheit degrees. They cite as evidence the Handbook of Physical Testing of Paper, which lists paper’s ignition temperature as 450 degrees Celsius.” [1] Read more

Οι πρώτες εβδομάδες χωρίς Facebook και Twitter

Δεν ξέρω ποιος μπορεί να ενδιαφέρεται για αυτό το κείμενο, αλλά μια και έφτασες μέχρι εδώ, θα το κρατήσω σύντομο.

Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: αυτοί που μπορούν να ελέγξουν τη χρήση των social media και αυτοί που νομίζουν ότι μπορούν. Όλοι πιστεύουμε ότι ανήκουμε στην πρώτη κατηγορία, αλλά μακροπρόθεσμα, οι περισσότεροι γλιστράμε προς τη δεύτερη. Read more

Οχτώ εβδομάδες μέχρι το 2nd London Hellenic Festival

Αν ο νους σας πηγαίνει σε σουβλάκια, τσολιάδες και κλαρίνα, κακώς. Το London Hellenic Festival είναι ένας νέος θεσμός που έχει ως γενικότερο, αλλά όχι μόνο, σκοπό το rebranding της Ελλάδας. Read more

Αυτά που δεν βλέπω στις ειδήσεις

-Μαμά, θα πάμε να δούμε τα πυροτεχνήματα;
-Ναι, καρδιά μου.Photo © Eric Gaillard/Reuters

Κάθε φορά που γίνεται κάποιο τρομοκρατικό χτύπημα, σκέφτομαι τα ίδια πράγματα. Είναι οι σκέψεις που δεν γίνονται ειδήσεις, δεν χωράνε στις αίθουσες σύνταξης.

Τι να συζητούσαν αυτοί οι άνθρωποι πριν το χτύπημα; Με τι να γελούσαν; Τι να σχεδίαζαν για αύριο; Πόσοι γκρίνιαζαν επειδή είχαν κουραστεί; Πόσα παιδάκια νύσταζαν και ήθελαν να πάνε σπίτι; Αυτές οι κούκλες που κρατούσαν αγκαλιά είχαν ονόματα;  Read more

The best Game of Thrones memes on Instagram

April is always a tough month for all of us who love Game of Thrones. We have been waiting already for 10 months and we’ve seen and read everything that is out there about the show.

However, there is always something that we haven’t seen before. For me, it was an Instagram account with 225 GoT memes that kept me up and laughing for about half an hour. Read more

“1984”: γιατί παραμένει επίκαιρο ένα βιβλίο που γράφτηκε πριν εβδομήντα χρόνια;

Πριν δύο χρόνια, μου ζήτησαν από τη Lifo να γράψω για ένα αγαπημένο μου βιβλίο. Χωρίς να το πολυσκεφτώ, έγραψα για το «1984» του George Orwell το πιο κάτω κείμενο:

Φαντάσου ένα φυματικό συγγραφέα σε ένα απομονωμένο σπίτι ενός μικρού νησιού της Βόρειας Σκωτίας. Στρίβει το ένα τσιγάρο μετά το άλλο και δουλεύει ασταμάτητα. Είναι όμως τόσο αδύναμος που δεν κάθεται σε καρέκλα, αλλά είναι ξαπλωμένος στο κρεβάτι του, με τη γραφομηχανή στα πόδια. Read more

Meet typewriter artist Robert Doerfler

I met Robert Doerfler on Instagram a few days ago when I posted a photo of my old typewriter.He “liked” it and, as I didn’t know him, I checked out his account only to find out that he is a typewriter artist, based in Germany. To be honest, I had never heard of this art before, but I spent a good amount of time meticulously looking at his pictures. Then, I decided to interview him. Read more

Brexit and Grexit: the tragicomedy of being Greek in the UK

I chose the word “tragicomedy” because it outlines pretty clearly the emotional, yet entertaining (in a perverted way), landslide for the 50,000 Greece-born professionals and workers residing in the UK.

This number is actually drawn from the 2011 Census. The real number must be even higher now, since Greeks have been emigrating by the tens of thousands in the last five years. Read more

Meet Garip Ay and the ancient art of ebru

Garip Ay and the ancient art of ebru [© Garip Ay]

For creative people with Mon-Fri day jobs, weekends are their only opportunity to unlock their mind and let inspiration in. In this weekend’s quest to find something exciting to drag my creativity away from the norms, I came across Garip Ay’s ebru art.  Read more

H μαγεία του story-telling μέσα από το Game of Thrones

Το story-telling, η εξιστόρηση δηλαδή, είναι, χωρίς καμία υπερβολή, ο συνδετικός κρίκος που κρατάει ενωμένο τον κόσμο μας. Βρίσκεται παντού: στην πολιτική, στην τέχνη, σε διάφορες μορφές θεραπείας και φυσικά, στην καθημερινή συναλλαγή των ανθρώπων.

Το κουτσομπολιό είναι ίσως η πιο απλοϊκή μορφή του, πχ ο Σταμάτης χώρισε με την Άννα, επειδή στο μπάτσελορ είχε πάει με μία χορεύτρια και το ήξερε μόνο ο κολλητός του ο Γρηγόρης, που το κρατούσε μυστικό, μέχρι που τσακώθηκαν για κάτι λεφτά που του χρωστούσε και ο Σταμάτης τον προσέβαλε και από πάνω, οπότε για να τον εκδικηθεί, πέταξε υπονοούμενα στην Άννα.

Η πιο σύνθετη μορφή είναι η ίδια η ιστορία, πχ η ενδιαφέρουσα πορεία των Ελλήνων από την αρχαία ακμή στην σύγχρονη παρακμή. Read more

Πώς είναι η εμπειρία του να ψηφίζεις στην Αγγλία

Τον Μάιο ψήφισα για πρώτη φορά στην Αγγλία, αλλά μέσω αντιπροσώπου, επειδή ήμουν στην Ελλάδα. Σήμερα ήταν η πρώτη φορά που ψήφισα με φυσική παρουσία σε εκλογικό κέντρο. Το ότι έχω το δικαίωμα να ψηφίσω σε εθνικές εκλογές και δημοψηφίσματα χωρίς να είμαι Βρετανός υπήκοος είναι από μόνο του μια άλλη ιστορία.

Ακολουθεί μια σύντομη σύγκριση με την ελληνική εμπειρία. Read more

Μια σύγκριση των δημοψηφισμάτων σε Ελλάδα και Αγγλία

© Copyright 2015 Paresh Nath

Το δημοψήφισμα για το Brexit ήταν το δεύτερο που παρακολούθησα με προσοχή. Η ερώτησή του είναι αρκετά ξεκάθαρη, χωρίς να σηκώνει παρερμηνείες: Should the United Kingdom remain a member of the European Union or leave the European Union?

Σε αντίθεση με το προγραμματισμένο αγγλικό δημοψήφισμα, το ελληνικό ήταν βιαστικό και η ερώτηση υπερβολικά ασαφής και μεγάλη, γι’ αυτό και την βάζω σε υπερσύνδεσμο. Παρ’ όλα αυτά, το ερώτημα δεν ήταν για Grexit από την Ευρωζώνη ή από την ΕΕ. Με βάση δύο δημοσκοπήσεις της περιόδου [ALCO, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας] η πλειοψηφία του κόσμου, ούτως ή άλλως, δεν επιθυμούσε έξοδο από την Ευρωζώνη.

Έχοντας ξεκαθαρίσει λοιπόν αυτό το θολό τοπίο για όσους συγκρίνουν τα δύο δημοψηφίσματα ως Brexit vs Grexit, ας τα συγκρίνουμε λίγο με διαφορετικούς όρους:

Μικροπολιτικοί στόχοι

Ο Τσίπρας εξήγγειλε το δημοψήφισμα σε μια προσπάθεια είτε να πάρει ένα ΌΧΙ για να εκβιάσει τους δανειστές (πράγμα που προσπάθησε ανεπιτυχώς να κάνει) είτε για να πάρει ένα ΝΑΙ και να προχωρήσει πιο γρήγορα σε ένα μνημόνιο (πράγμα που έκανε), για το οποίο θα έφερε μικρή ευθύνη (sic) αφού θα ήταν «απόφαση του λαού». Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πλέον ότι η χώρα μόνο έχασε από την καιροσκοπική και επικίνδυνη αντίδραση του Τσίπρα.

Αντίστοιχους μικροπολιτικούς στόχους είχε και ο Κάμερον. Ο ευρωσκεπτικισμός ήταν ανέκαθεν αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτικής στην Αγγλία και αυτό γιατί το όραμα της ΕΕ (και η σημερινή ηγεμονία της Γερμανίας και της Γαλλίας) έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με την αλλοτινή κυρίαρχη θέση της Αγγλίας στον κόσμο (Commonwealth). Θέλοντας, λοιπόν, να καθησυχάσει τους ευρωσκεπτικιστές στο κόμμα του (στελέχη και ψηφοφόρους) και, για να ανακόψει την διαρροή τους προς το αμιγώς ευρωσκεπτικιστικό/ξενοφοβικό UKIP του Νάιτζελ Φάρατζ, ο Κάμερον υποσχέθηκε να διεξάγει ευρωδημοψήφισμα σε περίπτωση που οι Συντηρητικοί (Tories) κέρδιζαν τις εκλογές τον Μάιο του 2015 – όπως και έγινε.

Οι θέσεις των κομμάτων

Τον Ιούλιο του 2015 είχε γίνει μια μεγάλη συζήτηση για το αν δικαιούνταν η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να πάρει θέση για το δημοψήφισμα και αν έπρεπε να ξοδέψει κρατικό χρήμα στην υποστήριξη της μίας άποψης. Προσωπικά, θεωρώ ότι δε θα έπρεπε οι κυβερνήσεις να παίρνουν θέση, αλλά η εμπειρία από την Ελλάδα και την Αγγλία δείχνει ότι είναι κάτι που απλά συμβαίνει.

Ο Κάμερον και 24 υπουργοί του υποστηρίζουν ανοιχτά το Remain, αλλά 6 υπουργοί υποστηρίζουν το Leave. Ο Κόρμπιν και οι Εργατικοί (Labour) έχουν ταχθεί σαν κόμμα υπέρ του Remain, αλλά υπάρχουν βουλευτές που θα ψηφίσουν Leave. Έχει ενδιαφέρον αυτή η σελίδα του BBC όπου μπορούν οι πολίτες να δουν αναλυτικά πώς θα ψηφίσουν οι βουλευτές της περιοχής τους.

Το τι θα γίνει την επόμενη του δημοψηφίσματος είναι ακόμα θολό. Σε περίπτωση Brexit, ενδέχεται ο Κάμερον να παραιτηθεί και να αναλάβει ο Μπόρις Τζόνσον (Leave), ο πρώην δήμαρχος του Λονδίνου. Σε περίπτωση Remain, ενδέχεται ο Κάμερον να αντικαταστήσει τους αντιφρονούντες υπουργούς.

Πόλωση και διχασμός

Πόλωση υπήρξε στην Ελλάδα και στην Αγγλία. Διχασμός όμως υπήρξε μόνο στην Ελλάδα.

Θυμόμαστε λογικά όλοι πώς τα στρατόπεδα του ΝΑΙ και του ΌΧΙ απαντούσαν το ένα στο άλλο. Από τη μία, οι Μένουμε Ευρώπη μιλούσαν για σταλινικό κράτος και για άπλυτους που θέλουν να κάνουν τη χώρα Βενεζουέλα. Από την άλλη, οι οπαδοί του ΌΧΙ χλεύαζαν τους πρώτους ως Γερμανοτσολιάδες και τους κατηγορούσαν ότι ήθελαν να φτωχοποιήσουν την χώρα με άλλο ένα Μνημόνιο.

Αντίθετα, στην Αγγλία, ο καθένας υποστηρίζει την άποψή του χωρίς να χλευαστεί (εκτός και αν εκφράζει ρατσιστικές απόψεις). Δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται σε ένα πιο ώριμο επίπεδο δημόσιου διαλόγου ή στο γεγονός ότι ένα μεγάλο κομμάτι και των δύο πλευρών αναγνωρίζει πόσο περίπλοκο είναι το θέμα για να παθιαστεί με τη μία ή την άλλη άποψη.


Και ως ΜΜΕ εννοώ αυτά που θεωρεί η πλειοψηφία του κόσμου σοβαρά και επικρατούν σε τηλεθέαση και τιράζ: BBC, ITV, Channel 4, Guardian, Independent, Telegraph, Metro, Times, ΕΡΤ, Mega, ANT1, ALPHA, ΣΚΑΪ, Βήμα, Νέα, Καθημερινή, Real News, Εφημερίδα των Συντακτών. Δεν περιλαμβάνω ούτε κομματικά μέσα όπως Στο Κόκκινο, Χωνί, Αυγή, Ριζοσπάστη κλπ, που ακολουθούν μόνο οι ψηφοφόροι των συγκεκριμένων κομμάτων, ούτε τον κίτρινο τύπο, πχ Sun, Daily Mail, Espresso.

Εδώ λοιπόν συμβαίνει κάτι οξύμωρο: οι αγγλικές εφημερίδες (αλλά όχι τα κανάλια) παραδοσιακά, σαν οργανισμοί, εκφράζουν ξεκάθαρα τη θέση τους σε μια εκλογική διαδικασία (εδώ οι θέσεις τους για το δημοψήφισμα). Ταυτόχρονα όμως παρουσιάζουν τις θέσεις και των δύο πλευρών, και όχι μόνο από πολιτικούς. Φιλοξενούνται αναλυτές, οικονομολόγοι, στατιστικολόγοι και επαγγελματίες από διάφορους χώρους που εκφράζουν την άποψή τους με κόσμιο τρόπο και χωρίς υπερβολές. Στην τηλεόραση, πάλι, οι δημοσιογράφοι δεν παίρνουν θέση, δεν χαϊδεύουν τους εκπροσώπους της μίας πλευράς ούτε εξετάζουν σαν ιεροδικαστές τους εκπροσώπους της άλλης.

Αντίθετα, αυτό που θυμάμαι από τα ελληνικά ΜΜΕ (και η άποψή μου είναι, προφανώς, υποκειμενική) ήταν να μιλάνε για το θέμα κυρίως πολιτικοί, που εξέφραζαν την κομματική τους άποψη μεταφέροντας σε τηλεοπτικά στούντιο την πόλωση της κοινωνίας. Παρόλο που τα ΜΜΕ σαν οργανισμοί δεν πήραν ξεκάθαρη θέση, ίσως προσπαθώντας να διατηρήσουν την «ανεξαρτησία» τους, την βρώμικη δουλειά την έκαναν οι δημοσιογράφοι τους:

Στην Αγγλία προς το παρόν δεν έχω δει κάτι αντίστοιχο. Τα νούμερα που παραθέτουν έχουν ΌΛΑ πηγή. Οι δηλώσεις το ίδιο. Όταν εκφράζουν μια άποψη, βρίσκεται σε εισαγωγικά ακριβώς όπως ειπώθηκε και όχι σύμφωνα με την κρίση του δημοσιογράφου.


«Οι ξένοι παίρνουν τα επιδόματα», ταυτόχρονα βέβαια «οι ξένοι μας παίρνουν τις δουλειές», «οι αριστεροί θέλουν να μας κάνουν σοβιετία», «οι φιλελεύθεροι είναι κρατικοδίαιτοι». Τέσσερις φράσεις από Αγγλία και Ελλάδα που μου έχουν μείνει ως βαθιά στερεοτυπικές. Δε θα επεκταθώ περαιτέρω, γιατί δεν υπάρχει λόγος. Στερεότυπα θα υπάρχουν πάντα και δυστυχώς, όλοι κατά καιρούς θα πέσουμε θύματά τους. Καλό είναι κάθε τόσο όμως να κάνουμε την αυτοκριτική μας.


Μετά τα όσα έχω δει φέτος από Αμερική και Αγγλία, η πολιτική στην Ελλάδα δεν μου φαίνεται πια τόσο σουρεαλιστική όσο νόμιζα. Η φλοτίλα στον Τάμεση, για παράδειγμα, νομίζω ότι ξεπερνάει σε γραφικότητα πολλά ελληνικά παραδείγματα, ενώ η αφίσα του UKIP σοκάρει με τον ωμό ρατσισμό της (δεν ξέρω αν θα βλέπαμε κάτι αντίστοιχο από ελληνικό κόμμα, εκτός της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής).

Η δολοφονία της Κοξ, η πρώτη δολοφονία βουλευτή σε 26 χρόνια, ήταν ένα «wake up call» για πολλούς, γι’ αυτό και αποφασίστηκε και από τα δύο στρατόπεδα να αναστείλουν τις εκστρατείες τους. Ο Κάμερον και ο Κόρμπιν εμφανίστηκαν μαζί δίνοντας ένα παράδειγμα ενότητας, σε αντίθεση με τις αλληλοκατηγορίες που έχουμε δει στην Ελλάδα σε περιπτώσεις φυσικής βίας εναντίον βουλευτών.

Αυτό που με ανησυχεί προσωπικά είναι ότι η ξενοφοβία και ο ρατσισμός εκλογικεύονται και εκφράζεται πλέον ανοιχτά σαν άποψη στην Αγγλία. Παρά τα δικά μας θέματα με την ξενοφοβία, δεν ξέρω αν θα μπορούσαμε να συγκριθούμε σε επίπεδο ξενοφοβίας αυτή τη δεδομένη στιγμή.

Τέλος, η δική μου άποψη: η Ευρώπη οφείλει να παραμείνει ενωμένη, αλλά την ίδια στιγμή ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να αλλάξει, αν θέλει να έχει μέλλον. Αν δεν γίνουν οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, που θα ενισχύσουν το κοινό όραμα και τη κοινή ισότιμη συμμετοχή, τότε ο ευρωσκεπτικισμός θα ανεβαίνει ενισχύοντας την ξενοφοβία, το ρατσισμό και εντέλει τον νεοφασισμό που θα ρίξει τα εθνικά κράτη στο σκοταδισμό.

Γιατί τα Αρχαία Ελληνικά δεν πρέπει να διδάσκονται στο σχολείο

Mε έκαναν tagged σε ένα ψήφισμα για τη διατήρηση των Αρχαίων Ελληνικών ως υποχρεωτικό μάθημα, οπότε ευκαιρία να γράψω γιατί θεωρώ ότι όχι απλά δε θα έπρεπε να είναι υποχρεωτικό μάθημα, αλλά ιδανικά θα έπρεπε να καταργηθεί εντελώς. Read more

Για να είσαι καλός μαθητής στην Ελλάδα πρέπει να θυσιάσεις την παιδική σου ηλικία

Μεταφέρω ένα εξαιρετικό κείμενο από το fb της εκπαιδευτικού Κατερίνας Ανδρινοπούλου, που συμπυκνώνει μέσα σε λίγες λέξεις πώς το σαθρό εκπαιδευτικό σύστημα και ο ψυχοφθόρος θεσμός των Πανελληνίων στερεί από τα παιδιά τα καλύτερά τους χρόνια, ενώ εξοντώνει οικονομικά τις οικογένειές τους:

Για να είσαι καλός μαθητής σε αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να θυσιάσεις την παιδική σου ηλικία.

Πρέπει να διαβάζεις τουλάχιστον 2-3 ώρες κάθε μέρα από το δημοτικό. Read more

Περιόρισα τα social media και ξαναβρήκα τις σκέψεις μου

Αν υπάρχει μια κατηγορία (υπάρχουν πολλές βασικά) που απεχθάνομαι στα social media είναι αυτοί που γράφουν κάτι του στυλ “μάγκες, η ζωή δεν είναι στο fb/twitter, αλλά εκεί έξω”. Dah! Είναι σαν να ακούω πρεζάκι να μου λέει “τα ναρκωτικά βλάπτουν” και μετά να τραβάει τζούρα από bong.

Ευχαριστούμε για την πληροφορία, αλλά το ξέραμε. Κανείς δεν είναι στο facebook ή στο twitter για να ζήσει. Εκτός από κάποιους μοναχοδιαστροφικούς που όντως τρέφονται και ζουν μέσα από τις αναρτήσεις των άλλων. Για όλους τους υπόλοιπους, τα social media είναι ένα πολύ καλό εργαλείο που προκαλεί εξάρτηση.

Ένα τέτοιο πρεζάκι ήμουν κι εγώ. Μου το είχαν υποδείξει οικογένεια και φίλοι, αλλά δεν είχα δώσει σημασία. Read more

Ποιος θυμάται τις τηλεκάρτες;

Ένα γρήγορο ψάξιμο στο εφηβικό σου δωμάτιο μπορεί να σε οδηγήσει σε μικρούς θησαυρούς. Ένας από αυτούς που ανακάλυψα φέτος ήταν ένα κουτί με παλιές τηλεκάρτες, από το 1993 μέχρι και το 2004. Read more

“Φόβος Κανένας” όσο υπάρχουν δημιουργοί σαν τον Γιάννη Φαρσάρη

Ένας από τους ανθρώπους που με βοήθησαν όταν εξέδωσα ηλεκτρονικά τις Κλεφτές Ματιές ήταν ο Γιάννης Φαρσάρης. Αυτό που έκανε μοναδική εκείνη την βοήθεια ήταν ότι ο Γιάννης δε με γνώριζε προσωπικά.

Γνωριστήκαμε ηλεκτρονικά και πριν καν ωριμάσει η γνωριμία μας, μου πρότεινε να συμμετάσχω στην συλλογή Δήγμα Γραφήςτο πρώτο συλλογικό και ελεύθερο ηλεκτρονικό βιβλίο που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα. Ένα χρόνο αργότερα, μάλιστα, διακρίθηκε και στα e-Awards 2012 στην κατηγορία “Συγγραφικό Έργο”.

Ήταν άλλη μια πρωτοπορία του Γιάννη, ο οποίος έγινε γνωστός με το πρώτο βιβλίο του, το Johnnie Society, που ήταν το πρώτο ατομικό ηλεκτρονικό βιβλίο που κυκλοφορούσε δωρεάν στο διαδίκτυο.  Read more