Stop following your dreams and start setting goals

Solicited by AthensLive

Following a facebook post I wrote the other day, Tassos (co-founder of AthensLive) asked me to write an “inspirational” article and this is what I’m trying to do now. My biggest concern was that I may have nothing new to say or that some people may wonder who the fuck am I to give advice to the younger generation. Well, fuck them. Even if there is a kid out there who can see some hope after this piece, I’ll be happy.

So, I’m no different to the other thousands of Greek people who left their home country in the recent years. We were unemployed and we made the obvious choice, to get a job, anywhere we could. There was and there is no heroism in this. It was our choice, so complaining about it is just moronic. Whoever doesn’t enjoy the expat life should return to their home country. Otherwise, they should shut up and move on with their life.

I’m saying this because I used to be one of those who complain. My reason was that, as a Jack of all trades and master of none, I couldn’t get a well-paid job that I would enjoy. Well, I couldn’t even get a well-paid job that I wouldn’t enjoy. I was somewhat surprised by that. I don’t know whether it has anything to do with my Greek upbringing or me being a millennial, but I always thought that since I have a master’s degree, I should have a decent job. I had earned that privilege, right? Well, no. No one owes us anything. NO ONE OWES US ANYTHING. I learned this the hard way, by struggling to afford an enjoyable life in London on an NHS salary.

My biggest problem was that I had changed careers a few times. No one was ready to trust a 32-year-old guy who didn’t seem to know what he was doing, although I was very good at whatever I had chosen to do; and I’m not saying this in an arrogant way. When you don’t have a safety net, and you want food on the table and a roof above your head, you realise that you have to work hard. You have no other choice, so this is all I did.

Over the period of three years, I had sent over 200 job applications, I had attended 15-20 interviews, but I kept failing. The more I failed, the more depressed I became. All my friends were progressing with their careers and I was stuck. Well, maybe the UK is not for me, I thought after the Brexit vote. I started applying abroad, ready to relocate once more away from home, my second home now.

After a few months, I got a new job with Amazon. They were the only people who could appreciate my inquisitive nature. After all, Learn and Be Curious is one of Amazon’s leadership principles.

I had to leave London and although I thought I was ready, I wasn’t. I had to leave behind something very, very precious. That decision changed me. I wasn’t 26 years old anymore. Such decisions were and still are much more painful. But I felt I had to do it. So I did it.

In less than four months in Amazon, I have grown more than I had grown in the last 6 years. I love my job, I love that I learn something new everyday, I love that people treat me as a highly competent professional, even when I am skeptical about my own abilities. I love that I’m busy all the time because, when I’m not, I can’t but miss what I had to give up. 

Another leadership principle in Amazon is Bias for Action. If you want to do something and you’re hesitating, do it anyway. What’s the worst thing that can happen? Even if you fail, you can try again, in a different way. Without knowing, I abode by these principles all my life. I wanted to change my career path, I did it anyway. This is what I wanted, how could I not do it? Did I ever stop to consider whether I was taking the right decision? No. You can never know what the best decision is. Never. You follow a path and you go wherever it takes you. And then you either stay on it or follow a new one.

The decision I took at eighteen to study Psychology had a great impact on my life. Until a year ago, I thought it had defined me, as if it was a curse I couldn’t get rid of. In hindsight now, I know that it did not define me, but it did help me get where I am now. I could be in a totally different place, but I’m here, many random decision later, one of them being to study Psychology. It’s as simple as that. Or as complicated.

I am no believer in positivity crap like “follow your dreams”, “you can succeed in whatever you want” etc. Hell, no. Are you kidding me? Have your never seen talent shows? Wanting something doesn’t mean you are entitled to it. Neither that you can succeed in it. What you can do though is to work hard and be patient. You can be nice to people. You can stop complaining about things you can’t change. And you can remember that no one owes you anything. You want something? Fight for it, but be ready to live without it, even when you think you deserve it. Life is not fair. But you can be.

Το πρόβλημα που η Ελλάδα δεν γνωρίζει ότι έχει

Όλες αυτές τις εβδομάδες ετοίμαζα μια σημαντική παρουσίαση και επιτέλους ήρθε η βδομάδα που θα την παρουσιάσω. Το θέμα της είναι το όραμα για το leadership development το 2020 στην εταιρεία που εργάζομαι. Παρότι το θέμα είναι άσχετο με την Ελλάδα, δεν γινόταν να μην αναλογιστώ την περίπτωση μας και το πού βρισκόμαστε σε αυτό το κομμάτι.

Read more

Έξι χρόνια στο εξωτερικό: ετοιμάζοντας ένα νέο ξεκίνημα

Σαν σήμερα πριν τρία χρόνια έγραψα αυτό το κείμενο, που έγινε viral για κάποιες εβδομάδες και εξακολουθεί να είναι το πιο δημοφιλές στο stefivos.com. Ακολούθησε μια βροχή από μηνύματα, e-mails και friend requests που δεν είχε να κάνει με το αν ήταν καλογραμμένο ή όχι, αλλά με το ότι ήταν μια ειλικρινής κατάθεση των εμπειριών μου, οι οποίες ήταν πολύ κοινές με αυτές των χιλιάδων άλλων Ελλήνων που έφυγαν από την μαμά πατρίδα τα τελευταία χρόνια. Σήμερα κλείνω άλλα τρία χρόνια στο εξωτερικό και κάνω τον δεύτερο απολογισμό.

Read more

Πόσο εύκολα και γρήγορα υποβάλλεις φορολογική δήλωση στην Αγγλία

Στην Αγγλία, αν είσαι υπάλληλος σε μια εταιρεία και δεν έχεις άλλα εισοδήματα δεν χρειάζεται να κάνεις απολύτως τίποτα. Προσωπικά, έχω και έσοδα λόγω της συγγραφικής μου δραστηριότητας, κάποια από διάφορες χώρες του κόσμου που πληρώνονται και φορολογούνται στην Αγγλία, και κάποια στην Ελλάδα που πληρώνονται και φορολογούνται στην Ελλάδα. Read more

Οι παρέες θα φέρουν την αλλαγή

Το κείμενο αυτό είναι από αυτά που γράφονται αργά το βράδυ (1.43 π.μ. λέει το ρολόι στην οθόνη). Από αυτά που γεννιούνται μετά από μια όμορφη βραδιά και στριμώχνονται κάπου μεταξύ κούρασης, υπερέντασης και άρνησης για την βδομάδα που ξημερώνει. Κοιμόμαστε τις Κυριακές ονειροπόλοι και ξυπνάμε τις Δευτέρες cyborg. (Το κείμενο γίνεται πιο αισιόδοξο, δείξτε υπομονή). Read more

Γιατί ασχολούμαστε ακόμα με την μαμά πατρίδα;

Έχω αποκομίσει την εντύπωση ότι υπάρχουν δύο στάσεις προς τους Έλληνες του εξωτερικού: η εξωστρεφής, που θεωρεί ότι οι Έλληνες που ζουν αλλού μπορούν και έχουν κάτι να προσφέρουν στην Ελλάδα, και η εσωστρεφής, που θεωρεί ότι η Ελλάδα για κανένα λόγο δεν χρειάζεται πλέον αυτούς που έφυγαν, τους «ριψάσπιδες».

Και σαν Έλληνες του εξωτερικού δεν εννοώ τους μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς που παρελαύνουν σαν τσολιάδες και πάνε στο “Parthenon” του Τζιμ και της Τούλας Πάπας να φάνε lamb kleftiko. Εννοώ κυρίως αυτούς που έφυγαν τα τελευταία χρόνια, από ανάγκη ή επιλογή. Read more

Οχτώ εβδομάδες μέχρι το 2nd London Hellenic Festival

Αν ο νους σας πηγαίνει σε σουβλάκια, τσολιάδες και κλαρίνα, κακώς. Το London Hellenic Festival είναι ένας νέος θεσμός που έχει ως γενικότερο, αλλά όχι μόνο, σκοπό το rebranding της Ελλάδας. Read more

Πώς είναι η εμπειρία του να ψηφίζεις στην Αγγλία

Τον Μάιο ψήφισα για πρώτη φορά στην Αγγλία, αλλά μέσω αντιπροσώπου, επειδή ήμουν στην Ελλάδα. Σήμερα ήταν η πρώτη φορά που ψήφισα με φυσική παρουσία σε εκλογικό κέντρο. Το ότι έχω το δικαίωμα να ψηφίσω σε εθνικές εκλογές και δημοψηφίσματα χωρίς να είμαι Βρετανός υπήκοος είναι από μόνο του μια άλλη ιστορία.

Ακολουθεί μια σύντομη σύγκριση με την ελληνική εμπειρία. Read more

Μια σύγκριση των δημοψηφισμάτων σε Ελλάδα και Αγγλία

© Copyright 2015 Paresh Nath

Το δημοψήφισμα για το Brexit ήταν το δεύτερο που παρακολούθησα με προσοχή. Η ερώτησή του είναι αρκετά ξεκάθαρη, χωρίς να σηκώνει παρερμηνείες: Should the United Kingdom remain a member of the European Union or leave the European Union?

Σε αντίθεση με το προγραμματισμένο αγγλικό δημοψήφισμα, το ελληνικό ήταν βιαστικό και η ερώτηση υπερβολικά ασαφής και μεγάλη, γι’ αυτό και την βάζω σε υπερσύνδεσμο. Παρ’ όλα αυτά, το ερώτημα δεν ήταν για Grexit από την Ευρωζώνη ή από την ΕΕ. Με βάση δύο δημοσκοπήσεις της περιόδου [ALCO, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας] η πλειοψηφία του κόσμου, ούτως ή άλλως, δεν επιθυμούσε έξοδο από την Ευρωζώνη.

Έχοντας ξεκαθαρίσει λοιπόν αυτό το θολό τοπίο για όσους συγκρίνουν τα δύο δημοψηφίσματα ως Brexit vs Grexit, ας τα συγκρίνουμε λίγο με διαφορετικούς όρους:

Μικροπολιτικοί στόχοι

Ο Τσίπρας εξήγγειλε το δημοψήφισμα σε μια προσπάθεια είτε να πάρει ένα ΌΧΙ για να εκβιάσει τους δανειστές (πράγμα που προσπάθησε ανεπιτυχώς να κάνει) είτε για να πάρει ένα ΝΑΙ και να προχωρήσει πιο γρήγορα σε ένα μνημόνιο (πράγμα που έκανε), για το οποίο θα έφερε μικρή ευθύνη (sic) αφού θα ήταν «απόφαση του λαού». Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πλέον ότι η χώρα μόνο έχασε από την καιροσκοπική και επικίνδυνη αντίδραση του Τσίπρα.

Αντίστοιχους μικροπολιτικούς στόχους είχε και ο Κάμερον. Ο ευρωσκεπτικισμός ήταν ανέκαθεν αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτικής στην Αγγλία και αυτό γιατί το όραμα της ΕΕ (και η σημερινή ηγεμονία της Γερμανίας και της Γαλλίας) έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με την αλλοτινή κυρίαρχη θέση της Αγγλίας στον κόσμο (Commonwealth). Θέλοντας, λοιπόν, να καθησυχάσει τους ευρωσκεπτικιστές στο κόμμα του (στελέχη και ψηφοφόρους) και, για να ανακόψει την διαρροή τους προς το αμιγώς ευρωσκεπτικιστικό/ξενοφοβικό UKIP του Νάιτζελ Φάρατζ, ο Κάμερον υποσχέθηκε να διεξάγει ευρωδημοψήφισμα σε περίπτωση που οι Συντηρητικοί (Tories) κέρδιζαν τις εκλογές τον Μάιο του 2015 – όπως και έγινε.

Οι θέσεις των κομμάτων

Τον Ιούλιο του 2015 είχε γίνει μια μεγάλη συζήτηση για το αν δικαιούνταν η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να πάρει θέση για το δημοψήφισμα και αν έπρεπε να ξοδέψει κρατικό χρήμα στην υποστήριξη της μίας άποψης. Προσωπικά, θεωρώ ότι δε θα έπρεπε οι κυβερνήσεις να παίρνουν θέση, αλλά η εμπειρία από την Ελλάδα και την Αγγλία δείχνει ότι είναι κάτι που απλά συμβαίνει.

Ο Κάμερον και 24 υπουργοί του υποστηρίζουν ανοιχτά το Remain, αλλά 6 υπουργοί υποστηρίζουν το Leave. Ο Κόρμπιν και οι Εργατικοί (Labour) έχουν ταχθεί σαν κόμμα υπέρ του Remain, αλλά υπάρχουν βουλευτές που θα ψηφίσουν Leave. Έχει ενδιαφέρον αυτή η σελίδα του BBC όπου μπορούν οι πολίτες να δουν αναλυτικά πώς θα ψηφίσουν οι βουλευτές της περιοχής τους.

Το τι θα γίνει την επόμενη του δημοψηφίσματος είναι ακόμα θολό. Σε περίπτωση Brexit, ενδέχεται ο Κάμερον να παραιτηθεί και να αναλάβει ο Μπόρις Τζόνσον (Leave), ο πρώην δήμαρχος του Λονδίνου. Σε περίπτωση Remain, ενδέχεται ο Κάμερον να αντικαταστήσει τους αντιφρονούντες υπουργούς.

Πόλωση και διχασμός

Πόλωση υπήρξε στην Ελλάδα και στην Αγγλία. Διχασμός όμως υπήρξε μόνο στην Ελλάδα.

Θυμόμαστε λογικά όλοι πώς τα στρατόπεδα του ΝΑΙ και του ΌΧΙ απαντούσαν το ένα στο άλλο. Από τη μία, οι Μένουμε Ευρώπη μιλούσαν για σταλινικό κράτος και για άπλυτους που θέλουν να κάνουν τη χώρα Βενεζουέλα. Από την άλλη, οι οπαδοί του ΌΧΙ χλεύαζαν τους πρώτους ως Γερμανοτσολιάδες και τους κατηγορούσαν ότι ήθελαν να φτωχοποιήσουν την χώρα με άλλο ένα Μνημόνιο.

Αντίθετα, στην Αγγλία, ο καθένας υποστηρίζει την άποψή του χωρίς να χλευαστεί (εκτός και αν εκφράζει ρατσιστικές απόψεις). Δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται σε ένα πιο ώριμο επίπεδο δημόσιου διαλόγου ή στο γεγονός ότι ένα μεγάλο κομμάτι και των δύο πλευρών αναγνωρίζει πόσο περίπλοκο είναι το θέμα για να παθιαστεί με τη μία ή την άλλη άποψη.

ΜΜΕ

Και ως ΜΜΕ εννοώ αυτά που θεωρεί η πλειοψηφία του κόσμου σοβαρά και επικρατούν σε τηλεθέαση και τιράζ: BBC, ITV, Channel 4, Guardian, Independent, Telegraph, Metro, Times, ΕΡΤ, Mega, ANT1, ALPHA, ΣΚΑΪ, Βήμα, Νέα, Καθημερινή, Real News, Εφημερίδα των Συντακτών. Δεν περιλαμβάνω ούτε κομματικά μέσα όπως Στο Κόκκινο, Χωνί, Αυγή, Ριζοσπάστη κλπ, που ακολουθούν μόνο οι ψηφοφόροι των συγκεκριμένων κομμάτων, ούτε τον κίτρινο τύπο, πχ Sun, Daily Mail, Espresso.

Εδώ λοιπόν συμβαίνει κάτι οξύμωρο: οι αγγλικές εφημερίδες (αλλά όχι τα κανάλια) παραδοσιακά, σαν οργανισμοί, εκφράζουν ξεκάθαρα τη θέση τους σε μια εκλογική διαδικασία (εδώ οι θέσεις τους για το δημοψήφισμα). Ταυτόχρονα όμως παρουσιάζουν τις θέσεις και των δύο πλευρών, και όχι μόνο από πολιτικούς. Φιλοξενούνται αναλυτές, οικονομολόγοι, στατιστικολόγοι και επαγγελματίες από διάφορους χώρους που εκφράζουν την άποψή τους με κόσμιο τρόπο και χωρίς υπερβολές. Στην τηλεόραση, πάλι, οι δημοσιογράφοι δεν παίρνουν θέση, δεν χαϊδεύουν τους εκπροσώπους της μίας πλευράς ούτε εξετάζουν σαν ιεροδικαστές τους εκπροσώπους της άλλης.

Αντίθετα, αυτό που θυμάμαι από τα ελληνικά ΜΜΕ (και η άποψή μου είναι, προφανώς, υποκειμενική) ήταν να μιλάνε για το θέμα κυρίως πολιτικοί, που εξέφραζαν την κομματική τους άποψη μεταφέροντας σε τηλεοπτικά στούντιο την πόλωση της κοινωνίας. Παρόλο που τα ΜΜΕ σαν οργανισμοί δεν πήραν ξεκάθαρη θέση, ίσως προσπαθώντας να διατηρήσουν την «ανεξαρτησία» τους, την βρώμικη δουλειά την έκαναν οι δημοσιογράφοι τους:

Στην Αγγλία προς το παρόν δεν έχω δει κάτι αντίστοιχο. Τα νούμερα που παραθέτουν έχουν ΌΛΑ πηγή. Οι δηλώσεις το ίδιο. Όταν εκφράζουν μια άποψη, βρίσκεται σε εισαγωγικά ακριβώς όπως ειπώθηκε και όχι σύμφωνα με την κρίση του δημοσιογράφου.

Στερεότυπα

«Οι ξένοι παίρνουν τα επιδόματα», ταυτόχρονα βέβαια «οι ξένοι μας παίρνουν τις δουλειές», «οι αριστεροί θέλουν να μας κάνουν σοβιετία», «οι φιλελεύθεροι είναι κρατικοδίαιτοι». Τέσσερις φράσεις από Αγγλία και Ελλάδα που μου έχουν μείνει ως βαθιά στερεοτυπικές. Δε θα επεκταθώ περαιτέρω, γιατί δεν υπάρχει λόγος. Στερεότυπα θα υπάρχουν πάντα και δυστυχώς, όλοι κατά καιρούς θα πέσουμε θύματά τους. Καλό είναι κάθε τόσο όμως να κάνουμε την αυτοκριτική μας.

Συμπέρασμα

Μετά τα όσα έχω δει φέτος από Αμερική και Αγγλία, η πολιτική στην Ελλάδα δεν μου φαίνεται πια τόσο σουρεαλιστική όσο νόμιζα. Η φλοτίλα στον Τάμεση, για παράδειγμα, νομίζω ότι ξεπερνάει σε γραφικότητα πολλά ελληνικά παραδείγματα, ενώ η αφίσα του UKIP σοκάρει με τον ωμό ρατσισμό της (δεν ξέρω αν θα βλέπαμε κάτι αντίστοιχο από ελληνικό κόμμα, εκτός της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής).

Η δολοφονία της Κοξ, η πρώτη δολοφονία βουλευτή σε 26 χρόνια, ήταν ένα «wake up call» για πολλούς, γι’ αυτό και αποφασίστηκε και από τα δύο στρατόπεδα να αναστείλουν τις εκστρατείες τους. Ο Κάμερον και ο Κόρμπιν εμφανίστηκαν μαζί δίνοντας ένα παράδειγμα ενότητας, σε αντίθεση με τις αλληλοκατηγορίες που έχουμε δει στην Ελλάδα σε περιπτώσεις φυσικής βίας εναντίον βουλευτών.

Αυτό που με ανησυχεί προσωπικά είναι ότι η ξενοφοβία και ο ρατσισμός εκλογικεύονται και εκφράζεται πλέον ανοιχτά σαν άποψη στην Αγγλία. Παρά τα δικά μας θέματα με την ξενοφοβία, δεν ξέρω αν θα μπορούσαμε να συγκριθούμε σε επίπεδο ξενοφοβίας αυτή τη δεδομένη στιγμή.

Τέλος, η δική μου άποψη: η Ευρώπη οφείλει να παραμείνει ενωμένη, αλλά την ίδια στιγμή ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να αλλάξει, αν θέλει να έχει μέλλον. Αν δεν γίνουν οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, που θα ενισχύσουν το κοινό όραμα και τη κοινή ισότιμη συμμετοχή, τότε ο ευρωσκεπτικισμός θα ανεβαίνει ενισχύοντας την ξενοφοβία, το ρατσισμό και εντέλει τον νεοφασισμό που θα ρίξει τα εθνικά κράτη στο σκοταδισμό.

Πόσο εύκολο είναι να ψηφίσεις στην Αγγλία και ένα εκλογικό παράδοξο

Σε αντίθεση με την Ελλάδα, όπου μπαίνεις στους εκλογικούς καταλόγους αυτόματα όταν ενηλικιωθείς, στην Αγγλία πρέπει να εγγραφείς με δική σου αίτηση. Όταν λέω αίτηση, δεν εννοώ Δήλωση του Νόμου 105, φόρμες με ασφυκτικά κουτάκια, παράβολα, πρωτόκολλα κλπ.

Μιλάω για μια ηλεκτρονική φόρμα, που σου ζητάει μόνο τα βασικά (όνομα, διεύθυνση, ημερομηνία γέννησης, e-mail κλπ), το National Insurance number (αντίστοιχο με τον ΑΦΜ) και το διαβατήριο σου, αν είσαι Βρετανός υπήκοος, διαφορετικά την υπηκοότητά σου. Read more

Συζήτηση στο ΣΚΑΪ ΤΩΡΑ: “Μένω ή φεύγω;”

Με την Άννα Μπουσδούκου και το Μάνο Πέπη της Creative Ideas συζητάμε για τις εμπειρίες μας πάνω στο δίλημμα “Μένω ή φεύγω” που έχουν οι νέοι άνθρωποι στην Ελλάδα.

Ευχαριστώ την ομάδα Creative Ideas για το “κόψιμο” του βίντεο. Read more

Πέντε χρόνια στην Αγγλία.

Για την αγγλική έκδοση του κειμένου, πάτησε εδώ

Σήμερα κλείνω 5 χρόνια στην Αγγλία. 60 μήνες. 1.826 μέρες. Έκανα κάθε μία από αυτές να αξίζει; Όχι. Αλλά έκανα αρκετές. Δεν έχω σκοπό να κάνω ξανά απολογισμό, όπως έκανα στα τρία χρόνια. Θέλω απλά να γράψω μερικές σκέψεις, σκόρπιες και ίσως χωρίς ιδιαίτερο νόημα.

Read more

“Πάσχα στο χωριό, συγκέντρωση μετοίκων”.

Αυτός ο στίχος των Ιωαννίδη λειτουργούσε πάντα σαν κουμπί για μένα. Μόλις πατιόταν, άρχιζαν κάποια γρανάζια του μυαλού να γυρίζουν και σκηνές από το χωριό εναλλάσσονταν σαν φωτογραφικά slides σε προτζέκτορα:

Τα απλοϊκά σπίτια του κάμπου με τις κληματαριές, τα αυτοκίνητα των ξενιτεμένων παιδιών, ανηψιών, εγγονιών, τα κυπαρίσσια στο δρόμο, οι πιατέλες με τους μεζέδες, τα μισοάδεια μπουκάλια τσίπουρο και τα ζαρωμένα κουτάκια μπύρας, η μυρωδιά της τσίκνας, τα γέλια, οι επισκέψεις, οι ιστορίες για αυτούς που μας άφησαν χρόνους, η απογευματινή επίσκεψη στον τάφο του παππού κι εκείνο το καντήλι  που με τρόμαζε πάντα ότι, μετά από κάποια χρόνια, θα είναι η επικοινωνία μου με τους ανθρώπους που θα αφήσω πίσω. Read more

-Της Ευρώπης σου! -Της δικιάς σου!

Ετυμολογικά, Ευρώπη σημαίνει αυτή που έχει μεγάλα μάτια (ευρύς + ωψ). Ενδιαφέρουσα πληροφορία όταν, κοιτώντας τα τελευταία 100 χρόνια, το μόνο που βλέπει κανείς είναι πόσο κοντόφθαλμη υπήρξε. Προφανώς, η Ευρώπη έπαψε να υφίσταται ως (μυθολογικό) πρόσωπο όταν πέθανε και έγινε αστερισμός, αλλά συνεχίζει έκτοτε να υπάρχει ως ήπειρος και τα τελευταία πενήντα χρόνια ως ένας διαρκώς μεταβαλλόμενος πολιτικός οργανισμός με διάφορες λειτουργίες. Read more

Γιατί να ψηφίζουν όσοι ζουν στο εξωτερικό;

Μια κλασική συζήτηση που κάνουμε την περίοδο των εκλογών όσοι ζούμε εκτός Ελλάδας είναι για το δικαίωμά μας να ψηφίζουμε στις εθνικές εκλογές, από τη στιγμή που τη δεδομένη στιγμή ζούμε στο εξωτερικό.

Ας δούμε κατ’ αρχάς ποιοι είναι οι Έλληνες υπήκοοι που ζούνε στο εξωτερικό:

  • Φοιτητές ή υποψήφιοι διδάκτορες,
  • Άνθρωποι που έφυγαν με την κρίση (δηλαδή είναι έξω λιγότερο από 5 χρόνια)
  • Άνθρωποι που έφυγαν πριν την κρίση (πάνω από 5 χρόνια)
  • Άνθρωποι που έφυγαν πριν τη δεκαετία του ’70
  • Ομογενείς δεύτερης και τρίτης γενιάς

Read more

Τι προβλήματα αντιμετωπίζει ένας ξένος όταν θέλει να έρθει για διακοπές στην Ελλάδα.

Ναυάγιο, Ζάκυνθος © gozakynthos.gr

Από χθες έχω καταλάβει γιατί η Ελλάδα δεν θεωρείται σοβαρός τουριστικός προορισμός από κανένα μεγάλο πρακτορείο. Ναι μεν έρχονται εκατομμύρια τουρίστες, αλλά οι περισσότεροι έρχονται με πακέτα που περιλαμβάνουν τα εισιτήρια και τη διαμονή. Οποιοσδήποτε θελήσει να ξεφύγει από αυτό, αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα να βλαστημήσει την ώρα και τη στιγμή που αποφάσισε να κάνει διακοπές στην Ελλάδα.

Read more

Τρία χρόνια στο εξωτερικό: ο απολογισμός ενός νεομετανάστη

Bournemouth, 2011. Η κάμερα ακουμπισμένη πάνω σε έναν ξύλινο φράχτη.

Για την αγγλική έκδοση του κειμένου, εδώ.
Για το update για τα 5 χρόνια, εδώ.

Σήμερα κλείνω 3 χρόνια στο εξωτερικό, μετανάστης, όπως οι παππούδες μου τη δεκαετία του ’50. Η ιστορία που ακολουθεί είναι ένας απολογισμός και μια εξομολόγηση συνάμα, με πράγματα που ελάχιστοι ξέρουν για μένα. Read more

Όταν η πολιτική ορθότητα προσβάλλει κεκτημένα δικαιώματα

Ο Έλληνας προσηλυτισμένος στο Ισλάμ, Hamza Andreas Tzortzis ήταν ομιλητής σε debate του UCL όπου υπήρξε διαχωρισμός ανδρών - γυναικών. Ο εκπρόσωπός του υποστήριξε ότι ο διαχωρισμός ήταν ανεπίσημος.

Πώς θα σου φαινόταν αν πήγαινες να ακούσεις μια διάλεξη στο πανεπιστήμιο και συνειδητοποιούσες ότι οι άντρες και οι γυναίκες πρέπει να καθίσουν ξεχωριστά; Διαβάζω στην Daily Mail ότι σε 180 επισκέψεις Ισλαμιστών ομιλητών σε πανεπιστήμια της Αγγλίας τον τελευταίο χρόνο, στις 46 από αυτές, οι γυναίκες όχι απλά έπρεπε να καθίσουν ξεχωριστά, αλλά σε μερικές έπρεπε να βρίσκονται και σε άλλη αίθουσα. Read more

Αργεντινή: ένα ταξίδι 40.000 km στην άκρη του κόσμου…

Ήθελα χρόνια τώρα να πάω στην Παταγονία και τη Γη του Πυρός. Και έμελλε αυτό να γίνει όταν ο ξάδερφός μου Δημήτρης μού ανακοίνωσε ότι θα μετακόμιζε στο Μπουένος Άιρες. Μέσα σε μερικούς μήνες, οι φίλοι μου Πέτρος, Άγγελος και Γιάννης είπαν το ναι και αρχίσαμε να κοιτάμε εισιτήρια. €800 ευρώ το δικό μου, άλλα τόσα τα δικά τους. Εγώ θα πετούσα από Λονδίνο, ο Πέτρος από Αθήνα μέσω Βρυξελλών, όπου θα συναντούσε τους άλλους δύο, που θα έρχονταν από Λουξεμβούργο. Η στατιστική της παρέας μας λέει πολλά: 4 στους 5 μένουμε στο εξωτερικό. Read more

H πρεμιέρα του “Tinker Tailor Soldier Spy” στο Λονδίνο

Εχθές λοιπόν, κάνοντας βόλτα στο Λονδίνο, είδα κόσμο μαζεμένο να περιμένει έξω από το British Film Institute. Κοιτάζοντας τις αφίσες είδα ότι επρόκειτο για την πρεμιέρα της κατασκοπευτικής ταινίας Tinker Tailor Soldier Spy στην οποία πρωταγωνιστούν οι Colin Firth, Gary Oldman, John Hurt, Benedict Cumberbatch και διάφοροι άλλοι, σε σκηνοθεσία του Tomas Alfredson, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του John le Carré.

Read more

Contact me