Οι Γερμανοί του ’30 δεν έκαναν τίποτα. Εμείς κάνουμε κάτι διαφορετικό;

Σε κάθε συζήτηση που γίνεται για το Ναζισμό και όσα προηγήθηκαν του Β’ΠΠ, πάντα θα υπάρξει κάποιος που θα αναρωτηθεί πώς είναι δυνατόν να μην κατάλαβε ο απλός κόσμος τι ερχόταν ώστε να το σταματήσει. Ενδιαφέρουσα, αλλά εξαιρετικά αφελής ερώτηση, και μάλιστα με μια δυσάρεστη έκπληξη. Read more

“1984”: γιατί παραμένει επίκαιρο ένα βιβλίο που γράφτηκε πριν εβδομήντα χρόνια;

Πριν δύο χρόνια, μου ζήτησαν από τη Lifo να γράψω για ένα αγαπημένο μου βιβλίο. Χωρίς να το πολυσκεφτώ, έγραψα για το «1984» του George Orwell το πιο κάτω κείμενο:

Φαντάσου ένα φυματικό συγγραφέα σε ένα απομονωμένο σπίτι ενός μικρού νησιού της Βόρειας Σκωτίας. Στρίβει το ένα τσιγάρο μετά το άλλο και δουλεύει ασταμάτητα. Είναι όμως τόσο αδύναμος που δεν κάθεται σε καρέκλα, αλλά είναι ξαπλωμένος στο κρεβάτι του, με τη γραφομηχανή στα πόδια. Read more

Πώς είναι η εμπειρία του να ψηφίζεις στην Αγγλία

Τον Μάιο ψήφισα για πρώτη φορά στην Αγγλία, αλλά μέσω αντιπροσώπου, επειδή ήμουν στην Ελλάδα. Σήμερα ήταν η πρώτη φορά που ψήφισα με φυσική παρουσία σε εκλογικό κέντρο. Το ότι έχω το δικαίωμα να ψηφίσω σε εθνικές εκλογές και δημοψηφίσματα χωρίς να είμαι Βρετανός υπήκοος είναι από μόνο του μια άλλη ιστορία.

Ακολουθεί μια σύντομη σύγκριση με την ελληνική εμπειρία. Read more

Μια σύγκριση των δημοψηφισμάτων σε Ελλάδα και Αγγλία

© Copyright 2015 Paresh Nath

Το δημοψήφισμα για το Brexit ήταν το δεύτερο που παρακολούθησα με προσοχή. Η ερώτησή του είναι αρκετά ξεκάθαρη, χωρίς να σηκώνει παρερμηνείες: Should the United Kingdom remain a member of the European Union or leave the European Union?

Σε αντίθεση με το προγραμματισμένο αγγλικό δημοψήφισμα, το ελληνικό ήταν βιαστικό και η ερώτηση υπερβολικά ασαφής και μεγάλη, γι’ αυτό και την βάζω σε υπερσύνδεσμο. Παρ’ όλα αυτά, το ερώτημα δεν ήταν για Grexit από την Ευρωζώνη ή από την ΕΕ. Με βάση δύο δημοσκοπήσεις της περιόδου [ALCO, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας] η πλειοψηφία του κόσμου, ούτως ή άλλως, δεν επιθυμούσε έξοδο από την Ευρωζώνη.

Έχοντας ξεκαθαρίσει λοιπόν αυτό το θολό τοπίο για όσους συγκρίνουν τα δύο δημοψηφίσματα ως Brexit vs Grexit, ας τα συγκρίνουμε λίγο με διαφορετικούς όρους:

Μικροπολιτικοί στόχοι

Ο Τσίπρας εξήγγειλε το δημοψήφισμα σε μια προσπάθεια είτε να πάρει ένα ΌΧΙ για να εκβιάσει τους δανειστές (πράγμα που προσπάθησε ανεπιτυχώς να κάνει) είτε για να πάρει ένα ΝΑΙ και να προχωρήσει πιο γρήγορα σε ένα μνημόνιο (πράγμα που έκανε), για το οποίο θα έφερε μικρή ευθύνη (sic) αφού θα ήταν «απόφαση του λαού». Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πλέον ότι η χώρα μόνο έχασε από την καιροσκοπική και επικίνδυνη αντίδραση του Τσίπρα.

Αντίστοιχους μικροπολιτικούς στόχους είχε και ο Κάμερον. Ο ευρωσκεπτικισμός ήταν ανέκαθεν αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτικής στην Αγγλία και αυτό γιατί το όραμα της ΕΕ (και η σημερινή ηγεμονία της Γερμανίας και της Γαλλίας) έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με την αλλοτινή κυρίαρχη θέση της Αγγλίας στον κόσμο (Commonwealth). Θέλοντας, λοιπόν, να καθησυχάσει τους ευρωσκεπτικιστές στο κόμμα του (στελέχη και ψηφοφόρους) και, για να ανακόψει την διαρροή τους προς το αμιγώς ευρωσκεπτικιστικό/ξενοφοβικό UKIP του Νάιτζελ Φάρατζ, ο Κάμερον υποσχέθηκε να διεξάγει ευρωδημοψήφισμα σε περίπτωση που οι Συντηρητικοί (Tories) κέρδιζαν τις εκλογές τον Μάιο του 2015 – όπως και έγινε.

Οι θέσεις των κομμάτων

Τον Ιούλιο του 2015 είχε γίνει μια μεγάλη συζήτηση για το αν δικαιούνταν η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να πάρει θέση για το δημοψήφισμα και αν έπρεπε να ξοδέψει κρατικό χρήμα στην υποστήριξη της μίας άποψης. Προσωπικά, θεωρώ ότι δε θα έπρεπε οι κυβερνήσεις να παίρνουν θέση, αλλά η εμπειρία από την Ελλάδα και την Αγγλία δείχνει ότι είναι κάτι που απλά συμβαίνει.

Ο Κάμερον και 24 υπουργοί του υποστηρίζουν ανοιχτά το Remain, αλλά 6 υπουργοί υποστηρίζουν το Leave. Ο Κόρμπιν και οι Εργατικοί (Labour) έχουν ταχθεί σαν κόμμα υπέρ του Remain, αλλά υπάρχουν βουλευτές που θα ψηφίσουν Leave. Έχει ενδιαφέρον αυτή η σελίδα του BBC όπου μπορούν οι πολίτες να δουν αναλυτικά πώς θα ψηφίσουν οι βουλευτές της περιοχής τους.

Το τι θα γίνει την επόμενη του δημοψηφίσματος είναι ακόμα θολό. Σε περίπτωση Brexit, ενδέχεται ο Κάμερον να παραιτηθεί και να αναλάβει ο Μπόρις Τζόνσον (Leave), ο πρώην δήμαρχος του Λονδίνου. Σε περίπτωση Remain, ενδέχεται ο Κάμερον να αντικαταστήσει τους αντιφρονούντες υπουργούς.

Πόλωση και διχασμός

Πόλωση υπήρξε στην Ελλάδα και στην Αγγλία. Διχασμός όμως υπήρξε μόνο στην Ελλάδα.

Θυμόμαστε λογικά όλοι πώς τα στρατόπεδα του ΝΑΙ και του ΌΧΙ απαντούσαν το ένα στο άλλο. Από τη μία, οι Μένουμε Ευρώπη μιλούσαν για σταλινικό κράτος και για άπλυτους που θέλουν να κάνουν τη χώρα Βενεζουέλα. Από την άλλη, οι οπαδοί του ΌΧΙ χλεύαζαν τους πρώτους ως Γερμανοτσολιάδες και τους κατηγορούσαν ότι ήθελαν να φτωχοποιήσουν την χώρα με άλλο ένα Μνημόνιο.

Αντίθετα, στην Αγγλία, ο καθένας υποστηρίζει την άποψή του χωρίς να χλευαστεί (εκτός και αν εκφράζει ρατσιστικές απόψεις). Δεν ξέρω αν αυτό οφείλεται σε ένα πιο ώριμο επίπεδο δημόσιου διαλόγου ή στο γεγονός ότι ένα μεγάλο κομμάτι και των δύο πλευρών αναγνωρίζει πόσο περίπλοκο είναι το θέμα για να παθιαστεί με τη μία ή την άλλη άποψη.

ΜΜΕ

Και ως ΜΜΕ εννοώ αυτά που θεωρεί η πλειοψηφία του κόσμου σοβαρά και επικρατούν σε τηλεθέαση και τιράζ: BBC, ITV, Channel 4, Guardian, Independent, Telegraph, Metro, Times, ΕΡΤ, Mega, ANT1, ALPHA, ΣΚΑΪ, Βήμα, Νέα, Καθημερινή, Real News, Εφημερίδα των Συντακτών. Δεν περιλαμβάνω ούτε κομματικά μέσα όπως Στο Κόκκινο, Χωνί, Αυγή, Ριζοσπάστη κλπ, που ακολουθούν μόνο οι ψηφοφόροι των συγκεκριμένων κομμάτων, ούτε τον κίτρινο τύπο, πχ Sun, Daily Mail, Espresso.

Εδώ λοιπόν συμβαίνει κάτι οξύμωρο: οι αγγλικές εφημερίδες (αλλά όχι τα κανάλια) παραδοσιακά, σαν οργανισμοί, εκφράζουν ξεκάθαρα τη θέση τους σε μια εκλογική διαδικασία (εδώ οι θέσεις τους για το δημοψήφισμα). Ταυτόχρονα όμως παρουσιάζουν τις θέσεις και των δύο πλευρών, και όχι μόνο από πολιτικούς. Φιλοξενούνται αναλυτές, οικονομολόγοι, στατιστικολόγοι και επαγγελματίες από διάφορους χώρους που εκφράζουν την άποψή τους με κόσμιο τρόπο και χωρίς υπερβολές. Στην τηλεόραση, πάλι, οι δημοσιογράφοι δεν παίρνουν θέση, δεν χαϊδεύουν τους εκπροσώπους της μίας πλευράς ούτε εξετάζουν σαν ιεροδικαστές τους εκπροσώπους της άλλης.

Αντίθετα, αυτό που θυμάμαι από τα ελληνικά ΜΜΕ (και η άποψή μου είναι, προφανώς, υποκειμενική) ήταν να μιλάνε για το θέμα κυρίως πολιτικοί, που εξέφραζαν την κομματική τους άποψη μεταφέροντας σε τηλεοπτικά στούντιο την πόλωση της κοινωνίας. Παρόλο που τα ΜΜΕ σαν οργανισμοί δεν πήραν ξεκάθαρη θέση, ίσως προσπαθώντας να διατηρήσουν την «ανεξαρτησία» τους, την βρώμικη δουλειά την έκαναν οι δημοσιογράφοι τους:

Στην Αγγλία προς το παρόν δεν έχω δει κάτι αντίστοιχο. Τα νούμερα που παραθέτουν έχουν ΌΛΑ πηγή. Οι δηλώσεις το ίδιο. Όταν εκφράζουν μια άποψη, βρίσκεται σε εισαγωγικά ακριβώς όπως ειπώθηκε και όχι σύμφωνα με την κρίση του δημοσιογράφου.

Στερεότυπα

«Οι ξένοι παίρνουν τα επιδόματα», ταυτόχρονα βέβαια «οι ξένοι μας παίρνουν τις δουλειές», «οι αριστεροί θέλουν να μας κάνουν σοβιετία», «οι φιλελεύθεροι είναι κρατικοδίαιτοι». Τέσσερις φράσεις από Αγγλία και Ελλάδα που μου έχουν μείνει ως βαθιά στερεοτυπικές. Δε θα επεκταθώ περαιτέρω, γιατί δεν υπάρχει λόγος. Στερεότυπα θα υπάρχουν πάντα και δυστυχώς, όλοι κατά καιρούς θα πέσουμε θύματά τους. Καλό είναι κάθε τόσο όμως να κάνουμε την αυτοκριτική μας.

Συμπέρασμα

Μετά τα όσα έχω δει φέτος από Αμερική και Αγγλία, η πολιτική στην Ελλάδα δεν μου φαίνεται πια τόσο σουρεαλιστική όσο νόμιζα. Η φλοτίλα στον Τάμεση, για παράδειγμα, νομίζω ότι ξεπερνάει σε γραφικότητα πολλά ελληνικά παραδείγματα, ενώ η αφίσα του UKIP σοκάρει με τον ωμό ρατσισμό της (δεν ξέρω αν θα βλέπαμε κάτι αντίστοιχο από ελληνικό κόμμα, εκτός της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής).

Η δολοφονία της Κοξ, η πρώτη δολοφονία βουλευτή σε 26 χρόνια, ήταν ένα «wake up call» για πολλούς, γι’ αυτό και αποφασίστηκε και από τα δύο στρατόπεδα να αναστείλουν τις εκστρατείες τους. Ο Κάμερον και ο Κόρμπιν εμφανίστηκαν μαζί δίνοντας ένα παράδειγμα ενότητας, σε αντίθεση με τις αλληλοκατηγορίες που έχουμε δει στην Ελλάδα σε περιπτώσεις φυσικής βίας εναντίον βουλευτών.

Αυτό που με ανησυχεί προσωπικά είναι ότι η ξενοφοβία και ο ρατσισμός εκλογικεύονται και εκφράζεται πλέον ανοιχτά σαν άποψη στην Αγγλία. Παρά τα δικά μας θέματα με την ξενοφοβία, δεν ξέρω αν θα μπορούσαμε να συγκριθούμε σε επίπεδο ξενοφοβίας αυτή τη δεδομένη στιγμή.

Τέλος, η δική μου άποψη: η Ευρώπη οφείλει να παραμείνει ενωμένη, αλλά την ίδια στιγμή ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να αλλάξει, αν θέλει να έχει μέλλον. Αν δεν γίνουν οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, που θα ενισχύσουν το κοινό όραμα και τη κοινή ισότιμη συμμετοχή, τότε ο ευρωσκεπτικισμός θα ανεβαίνει ενισχύοντας την ξενοφοβία, το ρατσισμό και εντέλει τον νεοφασισμό που θα ρίξει τα εθνικά κράτη στο σκοταδισμό.

Ποιος θυμάται τις τηλεκάρτες;

Ένα γρήγορο ψάξιμο στο εφηβικό σου δωμάτιο μπορεί να σε οδηγήσει σε μικρούς θησαυρούς. Ένας από αυτούς που ανακάλυψα φέτος ήταν ένα κουτί με παλιές τηλεκάρτες, από το 1993 μέχρι και το 2004. Read more

News is like porn

News is like porn: people don’t want to pay for it on the internet. This is a phrase from John Oliver’s piece on Native Advertising, which, according to Wikipedia, is a type of advertising, usually online but feasibly elsewhere, that matches the form and function of the platform upon which it appears.

In simple words, we are talking about ads camouflaged as regular content. This trend is probably fine for websites like Buzzfeed, the king of native advertising, but when it comes to free news outlets, we are talking about the final blow to editorial independence. Read more

Πόσο εύκολο είναι να ψηφίσεις στην Αγγλία και ένα εκλογικό παράδοξο

Σε αντίθεση με την Ελλάδα, όπου μπαίνεις στους εκλογικούς καταλόγους αυτόματα όταν ενηλικιωθείς, στην Αγγλία πρέπει να εγγραφείς με δική σου αίτηση. Όταν λέω αίτηση, δεν εννοώ Δήλωση του Νόμου 105, φόρμες με ασφυκτικά κουτάκια, παράβολα, πρωτόκολλα κλπ.

Μιλάω για μια ηλεκτρονική φόρμα, που σου ζητάει μόνο τα βασικά (όνομα, διεύθυνση, ημερομηνία γέννησης, e-mail κλπ), το National Insurance number (αντίστοιχο με τον ΑΦΜ) και το διαβατήριο σου, αν είσαι Βρετανός υπήκοος, διαφορετικά την υπηκοότητά σου. Read more

Συζήτηση στο ΣΚΑΪ ΤΩΡΑ: “Μένω ή φεύγω;”

Με την Άννα Μπουσδούκου και το Μάνο Πέπη της Creative Ideas συζητάμε για τις εμπειρίες μας πάνω στο δίλημμα “Μένω ή φεύγω” που έχουν οι νέοι άνθρωποι στην Ελλάδα.

Ευχαριστώ την ομάδα Creative Ideas για το “κόψιμο” του βίντεο. Read more

Το 82.46% που στήριζε τα μιζοκόμματα για πάνω από 3 δεκαετίες και τώρα αναρωτιέται ποιος φταίει.

Τα νούμερα ΠΑΣΟΚ-ΝΔ από το 1981 μέχρι την ψήφιση του πρώτου Μνημονίου.

1977: 67,18% – 264 έδρες.
1984: 83,93% – 287 έδρες.
1985: 86,67% – 287 έδρες.
1989α: 83,4% – 270 έδρες.
1989β: 86,86% – 276 έδρες
1990: 85,5% – 273 έδρες.
1993: 86,18% – 281 έδρες.
1996: 79,61% – 270 έδρες.
2000: 86,53% – 283 έδρες.
2004: 85,9% – 282 έδρες.
2007: 79,93% – 254 έδρες.
2009: 77,39% – 251 έδρες. Read more

Το κόμμα που κανείς δε θέλει να φτιάξει.

Για την έκδοση στα αγγλικά, πάτησε εδώ.

Τα έχουμε δει όλα πλέον στην πολιτική. Διεφθαρμένους, αφελείς, ηλίθιους, λαοπρόβλητους, δημαγωγούς, ανίκανους, όλους τους πιθανούς συνδυασμούς αυτών, και όμως, παρ’ όλα αυτά, δεν βρέθηκε ακόμα ένα κόμμα – κυβέρνηση που να σχεδιάσει και να εφαρμόσει μια στρατηγική που συνδυάζει την οικονομική ανάπτυξη με ένα ουσιώδες και αποτελεσματικό κοινωνικό κράτος. Γιατί άραγε; Read more

Πόση ώρα χρειάστηκα για να στήσω μια επιχείρηση στην Αγγλία και τι φόρο θα πληρώσω.

Υπάρχει στην Αγγλία μια κυβερνητική ιστοσελίδα που έχει ΤΑ ΠΑΝΤΑ που μπορεί να χρειαστεί ένας Άγγλος ή ένας ξένος που ζει εδώ ή που έχει οποιαδήποτε σχέση με την Αγγλία. Πρόκειται για το μαγικό www.gov.uk και, για να σας δώσω ένα παράδειγμα του εκτενούς περιεχομένου του, αν κάποιος χρησιμοποιήσει ως όρο αναζήτησης το Greece μπορεί να βρει συνδέσμους με τίτλους όπως «Ταξιδιωτικές συμβουλές για την Ελλάδα», «Η ζωή στην Ελλάδα», «Υπηρεσίες εγγράφων στην Ελλάδα», «Εξάγωντας στην Ελλάδα», «Ελλάδα: φορολογικές συμφωνίες», «Υπηρεσίες βίζα», «Υποστήριξη Βρετανών υπηκόων που ζουν ή ταξιδεύουν στην Ελλάδα», «Ελλάδα: λίστα με δικηγόρους που μιλάνε Αγγλικά και μεταφραστές», πληροφορίες για έναν ιό BTV-4 και άλλες 29 (!) σελίδες με αποτελέσματα. Read more

Πώς να αποφύγεις τους πολιτικούς καυγάδες σε οικογενειακό τραπέζι

Μία από τις αρχαιότερες παραδόσεις της αγίας ελληνικής οικογένειας είναι οι πολιτικοί τσακωμοί στα γιορτινά τραπέζια. Η Κυριακή των εκλογών δίνει την ευκαιρία να καθίσει ο καραδεξιός παππούς δίπλα στον κνίτη εγγονό, απέναντι από τη ΔΑΠίτισσα ξαδέρφη και διαγώνια από το θείο που δε θέλει τους ξένους· όλοι σε στενό μαρκάρισμα από την υπόλοιπη οικογένεια που είναι ΠΑΣΟΚ και η οποία στις φετινές εκλογές θα έχει μοιραστεί σε ΣΥΡΙΖΑ, Ποτάμι, ΔΗΜΑΡ και ΚΙΔΗΣΟ. Α, και ΠΑΣΟΚ. Ναι, μην εκπλήσσεσαι, υπάρχει ακόμα. Read more

Γιατί να ψηφίζουν όσοι ζουν στο εξωτερικό;

Μια κλασική συζήτηση που κάνουμε την περίοδο των εκλογών όσοι ζούμε εκτός Ελλάδας είναι για το δικαίωμά μας να ψηφίζουμε στις εθνικές εκλογές, από τη στιγμή που τη δεδομένη στιγμή ζούμε στο εξωτερικό.

Ας δούμε κατ’ αρχάς ποιοι είναι οι Έλληνες υπήκοοι που ζούνε στο εξωτερικό:

  • Φοιτητές ή υποψήφιοι διδάκτορες,
  • Άνθρωποι που έφυγαν με την κρίση (δηλαδή είναι έξω λιγότερο από 5 χρόνια)
  • Άνθρωποι που έφυγαν πριν την κρίση (πάνω από 5 χρόνια)
  • Άνθρωποι που έφυγαν πριν τη δεκαετία του ’70
  • Ομογενείς δεύτερης και τρίτης γενιάς

Read more

Χαμογέλα, ρε… τι σου ζητάνε;

Μία από τις αγαπημένες μου σκηνές στο έργο του μεγάλου και αείμνηστου Χρόνη Μίσσιου στο “Χαμογέλα, ρε… τι σου ζητάνε”, εκδόσεις Γράμματα, είναι η ακόλουθη:

Μια από τις τελευταίες φορές που με μπαγλάρωσαν για τον Άι Στράτη, τα πράγματα δεν είχαν πια την παλιά αγριάδα, τουλάχιστον για μας τις παλιοκαραβάνες που μας ήξερε καλά η ασφάλεια, αλλά ήμουνα για πρώτη φορά τόσο δυστυχής και τσαντισμένος. Το μεσημέρι είχα ραντεβού με την Πελαγία, μια μοδιστρούλα ολάνθιστο περιβόλι… Μου στέρησαν αυτή την αιωνιότητα, ένα όμορφο κορίτσι, θάλασσα, άσε που θα πληγώθηκε γιατί θα νόμισε πως δεν πήγα στο ραντεβού. Μπορεί και να κατάλαβε ότι μ’ έπιασαν. Read more

“Έλληνες, κινδυνεύομεν” έγραφε ελληνική εφημερίδα μετά την υποστολή της σβάστικας από “υπηρέτας αλλοτρίων συμφερόντων”

Ακριβώς πριν 73 χρόνια, ημέρα Σάββατο ήτανε, η Αθήνα ξυπνάει από ένα σούσουρο που διαδίδεται στην πόλη σαν πλημμύρα. “Κάποιος κατέβασε τη σβάστικα από την Ακρόπολη”. Κανείς δεν ξέρει ποιος ή γιατί. Το μόνο σίγουρο ήταν ότι νωρίς το πρωί της 31ης Μαΐου του 1941, ένα μήνα μετά την παράδοση της Αθήνας στους Γερμανούς και ακριβώς μετά την πτώση της Κρήτης, η σβάστικα δεν κυματίζει επάνω στον Ιερό Βράχο.

Read more

Τι προβλήματα αντιμετωπίζει ένας ξένος όταν θέλει να έρθει για διακοπές στην Ελλάδα.

Ναυάγιο, Ζάκυνθος © gozakynthos.gr

Από χθες έχω καταλάβει γιατί η Ελλάδα δεν θεωρείται σοβαρός τουριστικός προορισμός από κανένα μεγάλο πρακτορείο. Ναι μεν έρχονται εκατομμύρια τουρίστες, αλλά οι περισσότεροι έρχονται με πακέτα που περιλαμβάνουν τα εισιτήρια και τη διαμονή. Οποιοσδήποτε θελήσει να ξεφύγει από αυτό, αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα να βλαστημήσει την ώρα και τη στιγμή που αποφάσισε να κάνει διακοπές στην Ελλάδα.

Read more

Στον κήπο του Επίκουρου

Ο καθένας μας αναπτύσσει μια φιλοσοφία ζωής μεγαλώνοντας. Είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα. Εγώ σαν μοναχοπαίδι είχα τον (απεριόριστο) χρόνο να το κάνω συνειδητά, απορροφώντας με τις αισθήσεις μου όλα όσα συνέβαιναν στον κόσμο γύρω μου και μέσα μου.

Αναρωτιόμουν πώς πρέπει να ζει κανείς την ζωή του ευτυχισμένος και συνήθως κατέληγα σε ένα τέλμα απαισιοδοξίας, αφού αν το καλοσκεφτείς, δεν σου παίρνει πάνω από 10 λεπτά να συνειδητοποιήσεις πόσο μάταιος είναι αυτός ο κόσμος. Read more

Πώς έγινε ο Άδωνις Γεωργιάδης ανέκδοτο στο υπουργικό συμβούλιο του Ηνωμένου Βασιλείου.

Δε θέλω να σε κουράσω με παραπανίσια κείμενα όταν μπορείς να διαβάσεις ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ελληνικά κόμικς. Στις φωτογραφίες πιο κάτω μπορείς να απολαύσεις ένα διάλογο που αποδεικνύει την αδυναμία του Άδωνιδος Γεωργιάδη να απαντήσει την απλή ερώτηση ποια προσόντα είχε στην Υγεία και έγινε Υπουργός. Read more

“Κύριος, δεν μπορείτε να περάσετε από εδώ”

Αυτό μου είπε εχθές το βράδυ ένας ΜΑΤατζής όταν πήγα να ανέβω τις σκάλες της πλατείας Συντάγματος πηγαίνοντας στον Ευαγγελισμό. Δεν ξέρω αν με ενόχλησε περισσότερο η αγενής αμορφωσιά του “Κύριος..” ή ο παραλογισμός της απαγόρευσης, αφού εκείνη την ώρα κυκλοφορούσαν στη Βασιλίσσης Αμαλίας και άνθρωποι και αυτοκίνητα.

“Γιατί;” ρώτησα.

“Τι γιατί; Δεν υπάρχει γιατί, ρε φίλε, σ’ αυτή τη χώρα”, μου απάντησε ένα παλικάρι που στεκόταν παραδίπλα. Read more

“O κάθε λαός είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, υπεύθυνος και για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα.”

Τάδε έφη ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ένα από τα πιο φωτεινά ελληνικά μυαλά του 20ού αιώνα. Κυνηγημένος για τις ιδέες του, γεννημένος αμφισβητίας, συνιδρυτής της ομάδας Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα –που αργότερα έγινε σύνθημα που σφετερίστηκε ο Παπανδρέου-, ο Καστοριάδης στην παρούσα συνέντευξή του μιλάει για το πώς η ελληνική κοινωνία απέτυχε να διαμορφώσει πολιτική συνείδηση τους τελευταίους είκοσι αιώνες.

Read more

Contact me