Παρουσίαση διηγημάτων στον Πολυχώρο “7ος”

Πολύ πριν δημοσιευθεί οτιδήποτε δικό μου, έγραφα μικρές ιστορίες που ανέβαζα εδώ και εκεί στο διαδίκτυο και σε τοπικές εφημερίδες. Χάρη στην ευγενική φιλοξενία της Ρενάτας Βαλμά, παρουσιάσαμε κάποιες από αυτές τις ιστορίες στον όμορφο πολυχώρο της, στο Σύνταγμα, με φόντο τον Παρθενώνα.

Τις ιστορίες έντυσε με την εξαιρετική φωνή του ο ηθοποιός Δημήτρης Κοτζιάς. Read more

O Θάνατος της Παρθένου

Death of The Virgin, Caravaggio.

Αν θέλεις να το διαβάσεις σαν PDF, κάνε κλικ στο σύνδεσμο:

  Ο Θάνατος της Παρθένου (353.0 KiB)


Την γνώρισα πριν δέκα χρόνια, όταν ήμουν ακόμα στο Δημοτικό. Ήταν η μεγάλη μου ξαδέρφη και είχαμε το ίδιο όνομα: Μαρία.

Δεν είχε τύχει να την γνωρίσω πιο πριν –ή μάλλον, δεν την θυμόμουν γιατί ήμουν μικρή. Η Μαρία σπούδαζε στο Βερολίνο και απέφευγε να επιστρέφει στην Ελλάδα. Και όποτε έπαιρνε την απόφαση, κάτι σκόρπια Χριστούγεννα και ένα δύο καλοκαίρια, επέλεγε να περνάει τις μέρες της στο χωριό της γιαγιάς μας, εκεί που καμία άλλη οικογένεια δεν πήγαινε.

Πολύ αργότερα, κατάλαβα ότι αυτός ήταν και ο λόγος που το προτιμούσε. Read more

Ο χαμένος θησαυρός

Η ιστορία έχει δημοσιευθεί στη συλλογή διηγημάτων Ένα Ταξίδι… Αλλιώς από τις Εκδόσεις Σαΐτα.


Είχε πέντε χρόνια να πάει στο Χωριό. Κατά κάποιο τρόπο, βέβαια, πήγαινε κάθε μέρα. Συρόταν μέχρι το σπίτι της, της χτυπούσε την πόρτα και περίμενε τη Λένα να του ανοίξει, να του χαμογελάσει και να τον φιλήσει πεταχτά. Μεγάλο πράγμα η φαντασία. Read more

Ο παπα-άθεος

Το σούσουρο που είχε γίνει στο χωριό εκείνα τα Χριστούγεννα δεν είχε προηγούμενο. Πήγαν οι άνθρωποι να παρακολουθήσουν τη λειτουργία ανήμερα της γιορτής και παραλίγο να καραφλιάσουν με εκείνο τον ιερέα, που τους είχανε στείλει λίγους μήνες πριν.

Τον γνώρισαν σαν ένα ταπεινό, ήσυχο ιερέα, σπουδαγμένο στο εξωτερικό. Το τι εκτίμηση του είχανε δε λέγεται. Εκκλησία σπίτι, σπίτι εκκλησία ήτανε. Ούτε έβγαινε ούτε μιλούσε ούτε έδινε αφορμή για σχόλια. Ο Θεός μας τον έστειλε, λέγανε τα γεροντάκια του χωριού.

Πού να ξέρανε τι στριμμένο άντερο ήταν πάντα! Read more

Το φερμουάρ

Είχε χρόνο δυο μήνες να ετοιμάσει τις βαλίτσες του και όμως, το άφησε για την τελευταία μέρα.  Αναβλητικός, όπως πάντα.  Και την αίτηση για το μεταπτυχιακό τελευταία μέρα την έκανε.  Τελευταία μέρα αποπειράθηκε να κάνει και την αίτηση για δωμάτιο στην εστία, αλλά χάλασε ο υπολογιστής, και τελικά, δεν πρόλαβε.

Δεν τον ένοιαζε όμως ούτε πού θα κοιμάται ούτε τι θα τρώει.  Μια ζωή περίμενε να πάει για μεταπτυχιακό στη Γαλλία και είχε έρθει η ώρα.  Μπορεί στα 18 να μην ήξερε τι ήθελε να σπουδάσει, ήξερε όμως ότι θα πήγαινε για μεταπτυχιακό στο Παρίσι.  Βέβαια, αν δεν είχε βάλει κι αυτό σκοπό, ούτε τη σχολή δε θα είχε τελειώσει. Read more

Η καρτ-ποστάλ

(συνέχεια του διηγήματος “Το Φερμουάρ”)

Εκείνο το δείπνο με τους γονείς της έμελλε να της αλλάξει τη ζωή.  Eνώ συζητούσαν για άσχετο θέμα, κι ενώ η Ανέτα δοκίμαζε τη γέμιση με κουκουνάρι, ο πατέρας της αποκάλυψε στην οικογένεια ότι χρωστούσε 25.000€ σε τράπεζες και πιστωτικές.

Ξαφνικά η γέμιση της φάνηκε άνοστη, ξινή και στεγνή.  Είχε γίνει στόκος στο λαιμό της και δεν κατέβαινε παρακάτω.  Δεν σκέφτηκε ούτε τον πατέρα της που μπορεί να πήγαινε φυλακή ούτε τις τράπεζες που θα τους έπαιρναν το σπίτι.  Εκείνη τη στιγμή, το μόνο που σκέφτηκε η Ανέτα ήταν ο Σταύρος και τα όνειρά τους για το Παρίσι.  Το στούντιο με θέα στο Σηκουάνα δε θα το έβλεπε ποτέ. Read more

Ένα μωρό δε φέρνει την άνοιξη

Όταν η Τζένη τού ανακοίνωσε ότι είναι έγκυος, χάρηκε.  Αλλά όχι όσο θα χαιρόταν αν του το ανακοίνωνε μία βδομάδα νωρίτερα.  Ήταν μια περίεργη εβδομάδα γι’ αυτόν.

Κάθε Πέμπτη έβλεπε τους φίλους του.  Έβγαιναν αντροπαρέα στο μπαρ ενός φίλου.  Εκείνη τη βδομάδα όμως σκέφτηκαν να αλλάξουν παραστάσεις και πήγαν σε ένα καινούριο μαγαζί στο κέντρο.  Εκεί γνώρισε την Έλενα.  Την κοίταζε, τον κοίταξε, συνέχισε να την κοιτάζει, του χαμογέλασε. Read more

Το μωρουλίνι

Μπορεί οι δύσπιστοι να το αρνηθούν, αλλά η ιστορία που ακολουθεί είναι πραγματική.  Μπορεί να μην γνωρίζω προσωπικά τους πρωταγωνιστές, αλλά διαβάζοντας τα γεγονότα σε δημοσιευμένο ΦΕΚ, θα προσπαθήσω να τα διηγηθώ όπως φαντάζομαι ότι συνέβησαν.  Και για όλα αυτά, οφείλω ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στο φίλο μου το Γιώργο που με έκανε κοινωνό μιας τέτοιας είδησης… Α! Και για να μην κατηγορηθώ για ασεβή λόγο, οι λέξεις με τα πλάγια γράμματα είναι ακριβώς όπως αναφέρονται στο ΦΕΚ. Read more

Η παρτίδα

Ήταν ένας φιλήσυχος άνθρωπος που αγαπούσε τη γυναίκα του και τα παιδιά του. Τον έτρωγαν τα ξενύχτια και οι εθνικές οδοί, για να τους εξασφαλίσει τα προς το ζην. «Τώρα τα ξυπνάει, τώρα τα ντύνει, τώρα τα πάει στο σχολείο», σκεφτόταν κάθε φορά που το ξημέρωμα τον έβρισκε στον Ασπρόπυργο περιμένοντας να φορτώσει. Είχε βυτιοφόρο.

Τη μέρα που έμαθε ότι η γυναίκα του είναι έγκυος αποφάσισε να κόψει τον τζόγο. Έπαιζε πόκερ, κι έχανε -σχεδόν πάντα. Η γυναίκα του το έβαλε σαν όρο «ή κόβεις τα χαρτιά ή ρίχνω το παιδί». Δε θα το έριχνε, αλλά, φύσει μαλθακός αυτός, την πίστεψε και τό ‘κοψε μαχαίρι. Ούτε πασιέντζα δεν ξανάριξε. Τη μέρα που γεννήθηκε το πρώτο του παιδί αγόρασε το βυτιοφόρο. Το θεώρησε γούρι. Read more

Κακό σκυλί ψήφο δεν έχει

(ή αλλιώς, Τον κακό ψήφο να ‘χεις!)

Θα σας πω μια ιστορία, που άκουσα πολύ μικρός, για έναν πολιτικάντη… της κακιάς συφοράς!  Από αυτούς της χαιρετούρας, που ανασηκώνουν το καπέλο όταν βλέπουν τις κυρίες, και σκύβουν ελαφρώς για να χαιρετήσουν τους κυρίους. Read more

Σήκω-κάτσε, κάτσε-σήκω

Ήταν βαθιά ενοχικός άνθρωπος η Διονυσία. Αν δεν είχε κατηγορηθεί η Εύα για τη βρώση του μήλου, θα είχε αναλάβει η ίδια την ευθύνη. Την ρωτούσες τι κάνει και ένιωθε τύψεις να σου πει ότι είναι καλά.

Το μεγάλο της πρόβλημα όμως ήταν στο λεωφορείο. Έτσι μικροκαμωμένη κοπελίτσα που ήταν, ένιωθε την υποχρέωση να σηκώνεται κάθε φορά που “άτομα χρήζοντα βοήθειας, όπως ηλικιωμένοι, άτομα με κινητικά προβλήματα ή έγκυοι” στέκονταν όρθιοι. Αυτό έγραφε και το φοιτητικό της πάσο. Κάποτε έγραφε και “ιερείς” και πάντα την είχε την απορία για ποιο λόγο οι ιερείς είναι άτομα χρήζοντα βοήθειας. Με τα χρόνια κατάλαβε. Read more

Ο πίνακας του έρωτα

Αυτή είναι μια πολύ σύντομη ιστορία. Όπως και η ζωή του πρωταγωνιστή της. Αν όποιος διαβάζει επιζητεί πάντα ένα κρυφό μήνυμα, δεν θα το βρει εδώ. Είναι μια απλή ιστορία, χωρίς κανένα ιδιαίτερο νόημα. Ίσως να είναι και κακογραμμένη γιατί αυτή η ιστορία δεν είναι για να την θυμάται κάποιος σαν όμορφη, αλλά απλά να την θυμάται. Γι’ αυτό όποιος θέλει μπορεί να σταματήσει να διαβάζει εδώ. Ίσως να μην χάσει τίποτα. Read more

Διακοπές στην αιώνια πόλη

Τι το ‘θελε; Λες και δεν το ‘ξερε απ’ την αρχή ότι οι ξενέρωτοι φίλοι του θα παίρνανε σβάρνα τα μουσεία, μόλις πατούσαν το πόδι τους στη Ρώμη! Και έχει και πολλά αυτή η πόλη, πανάθεμά τη. Αυτός ήθελε να πάνε στο Μπάνσκο να γνωρίσουνε γκομενάκια αλλά αυτοί θέλανε να πάνε στη Ρώμη, να γνωρίσουν την Πιετά.

Από την πρώτη κιόλας μέρα τσακώθηκε μαζί τους. Του είπαν να πάνε στα μουσεία του Βατικανού, αχάραγο για να μην έχει μεγάλη ουρά. Όταν ο Στέλιος άκουσε την τιμή του εισιτηρίου, σκέφτηκε ότι τα 15€ αντιστοιχούσαν σε δύο ποτά στα Τραστέβερε. «Αποκλείεται». Σιγά μην έδινε τόσα λεφτά, για να δει τη Σχολή των Αθηνών και την Καπέλα Σιξτίνα -που ούτε φωτογραφία δεν σ’ αφήνουν να την βγάλεις. Ούτε πρωινό δεν έφαγε μαζί τους. Βγήκε από το ξενοδοχείο και πήρε τους δρόμους. Read more

Στιγμές

Έπαινος από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών, 2003


Ξύπνημα πρωινό και δυο πλατιές δρασκελιές ως το παράθυρο.  Οι λευκές νιφάδες είναι εκεί και με περιμένουν, καθώς πέφτουν ασταμάτητα από τον αγαπημένο μου ουρανό.  Η αυλή στρωμένη με πάπλωμα χιονιού και τα, μέχρι πριν λίγες ώρες γυμνά, δέντρα ντυμένα με λευκά ιμάτια.  Γρήγορα μες το σπίτι, δίπλα στο τζάκι, με ένα φλιτζάνι ζεστή σοκολάτα να ζεσταίνει τις παλάμες και οικογενειακή θαλπωρή.  Πάμε, ο χιονάνθρωπος μας περιμένει να παίξουμε

Read more

Λένε πως ποτέ δεν είναι αργά

Εκείνον τον έλεγαν Δημήτρη και εκείνη Γεωργία.  Κανείς από τους δύο δεν ήταν νέος.  Σε μία βδομάδα μπορεί να μην υπήρχε πια κανένας από τους δύο.  Αυτός ήταν εβδομήντα πέντε χρονών και αυτή εβδομήντα ένα.  Τα είχε κλείσει την προηγούμενη εβδομάδα.  Και εκείνος ήταν ο μόνος που είχε πάει στο σπίτι της με λουλούδια, όχι επειδή ήταν ο μόνος που την είχε θυμηθεί, αλλά επειδή ήταν ο μόνος άντρας του χωριού.  Και εκείνη ήταν η μόνη γυναίκα. Read more

fb, όπως φόβος

Ήταν πολύ αργά. Η Κατερίνα, μόνη στο σπίτι, χάζευε στο facebook με τα φώτα σβηστά. Πάνω στη βόλτα της σε προφίλ φίλων, φωτογραφίες από το καλοκαίρι στην Τζιά, την ορκωμοσία της Πολυξένης, άκουσε έναν περίεργο ήχο. Κοίταξε μήπως της είχε μιλήσει κανείς στο chat, αλλά τίποτα. Με το δεύτερο ήχο κατάλαβε ότι κάποιος διαρρήκτης είχε μπει στο σπίτι. Το μόνο που πρόλαβε να κάνει ήταν να ανανεώσει στα γρήγορα το status της.

Read more

Φτιαγμένοι από αστέρια

Ο παππούς του ήταν από τους πρώτους αστρονόμους της Ελλάδας. Ευτυχώς γι’ αυτόν, έφυγε νωρίς για το εξωτερικό, πριν ακόμα αρχίσουν στο χωριό να τον κοροϊδεύουν για το χειροποίητο τηλεσκόπιο που είχε φτιάξει.

Ήταν αστρονόμος, αλλά το μεγάλο του πάθος ήταν η μουσική. Το πιάνο. Έβαζε δίσκους του Σοπέν να παίζουν όσο μελετούσε τον ουρανό και κρατούσε σημειώσεις. Στα κρεσέντα του Μότσαρτ άκουγε μια έκρηξη σουπερνόβα, ενώ στις εκλείψεις της σελήνης του άρεσε να παίζει -τι άλλο;-τη Σονάτα του Σεληνόφωτος του Μπετόβεν. Κι εκεί που η σκιά της γης κάλυπτε σχεδόν ολόκληρο το φεγγάρι, αφήνοντας μόνο ένα φωτεινό δαχτυλίδι, άκουγε στ’ αυτιά του το στίχο του ΡίτσουΤο ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα, μοναχός στη δόξα και στο θάνατο… Read more

A, όπως αγανάκτηση… ή αναμνήσεις

Μεγάλωσαν σαν φίλοι, αλλά στα δεκάξι τους έγιναν αντίζηλοι, και με την αντιζηλία τους γίνανε εχθροί. Αντικείμενο του κοινού τους εφηβικού πόθου ήταν η Ρινιώ, μια χρυσομαλλούσα, θαλασσοματούσα, αλλά κατά τα άλλα ξινή και απόμακρη κοπέλα.

Ο Σωτήρης ήταν το καλό παιδί. Ο καλός μαθητής, ο καλός γιος, ο εξυπνάκιας της παρέας, που καμιά φορά, όταν κουραζόταν να το παίζει δίκαιος, αναλάμβανε αρχηγός και έδινε εντολές.

Ο Κώστας ήταν αυτός που του αντιστεκόταν. Ήταν ο δυνατός, ο λιγότερο έξυπνος, και -όταν μεγάλωσε- το κακό παιδί, που κάπνιζε στις τουαλέτες και έκανε κόντρες με τα μηχανάκια. Στα δεκαοχτώ του όμως θα έστρωνε. Θα έμπαινε στην Αστυνομική Ακαδημία και όχι μόνο θα ίσιωνε η μαγκιά του, αλλά θα στρωνότανε και με εξουσιαστικά φρονήματα. Read more

Μες στο σκοτάδι κρύβεται το φως

Σαν να το ‘χω τάμα, πηγαίνω κάθε πρωί στο Πολυτεχνείο. Βρέχει χιονίζει, πάω και επισκέπτομαι τον τάφο του Κανέλου, του μέντορα του Λουκάνικου, που ήταν ο δικός μου μέντορας. Όπως πάνε οι άνθρωποι και αποδίδουν τις τιμές στους τάφους των προγόνων τους, έτσι πάμε κι εμείς.

Χρωστάω πολλά στο Λουκάνικο. Τι πολλά… Τα πάντα. Έχασα τη μάνα μου νωρίς, απ’ όταν ήμουν κουτάβι. Την πάτησε ένα αμάξι στην Πανεπιστημίου και ούτε που σταμάτησε για να την μαζέψει. Εντάξει, εδώ, θα μου πεις, πατάνε ανθρώπους και δεν σταματάνε. Άτιμη φάρα οι άνθρωποι. Read more

Ας καταρρεύσουν οι ζωές…

Απ’ όταν τους κοινοποιήθηκε η απόφαση για την κατάσχεση του σπιτιού τους, είχαν χάσει τον ύπνο τους. Δε θα έμεναν άστεγοι, αλλά θα έπρεπε να φύγουν από την Αθήνα. Θα έπρεπε να γυρίσουν στο χωριό, εκεί που είχε μεγαλώσει αυτός κι εκεί που τα παιδιά του περνούσαν τα καλοκαίρια τους μέχρι να πεθάνει η γιαγιά. Read more

Contact me