Τροχαία δυστυχήματα ή δολοφονίες;

Μία άγνωστη στον Έλληνα οδηγό συντομογραφία είναι η Λ.Ε.Α. Αν έχεις δίπλωμα και δεν ξέρεις τι είναι, τότε σκισ’ το και πήγαινε να ξαναδώσεις εξετάσεις. Read more

Κούβα: ένα ταξίδι στο χρόνο

Cuba

Οι τοπ προορισμοί για μένα ήταν ανέκαθεν τέσσερις: η Παταγονία, η Κούβα, η Αίγυπτος, και η Νέα Υόρκη. Ομολογουμένως, δεν έχουν κανένα κοινό παρανομαστή. Η Παταγονία εκπληρώθηκε πριν τρία χρόνια, η Αίγυπτος έχει “παγώσει”, ενώ η Νέα Υόρκη είναι στα μεσοπρόθεσμα σχέδια. Όταν έγινε γνωστή η εξομάλυνση των σχέσεων ΗΠΑ και Κούβας, κατάλαβα ότι έπρεπε να την επισκεφθώ άμεσα. Read more

Ένας ύμνος στους εποχικούς εργαζόμενους κι ένα μικρό ευχαριστώ

Για όσους έχουν μεγαλώσει σε νησί, αυτές οι μέρες είναι ίδιες κάθε χρόνο. Είναι η έναρξη μιας ιεροτελεστίας γύρω από το βωμό του τουρισμού, όπου για τους επόμενους έξι μήνες θα θυσιαστούν ώρες ξεκούρασης, ανέμελα πρωινά, προσωπικές στιγμές με την οικογένεια. Όποιος έχει μεγαλώσει σε νησί, όπως εγώ, έχει τουλάχιστον μια μάνα, έναν πατέρα, έναν αδερφό που προετοιμάζεται για ένα ταξίδι που θα κρατήσει όλο το καλοκαίρι, όπως παλιά προετοιμάζονταν οι ναυτικοί για τα υπερπόντια αρμενίσματα.

Read more

Αργεντινή: ένα ταξίδι 40.000 km στην άκρη του κόσμου…

Ήθελα χρόνια τώρα να πάω στην Παταγονία και τη Γη του Πυρός. Και έμελλε αυτό να γίνει όταν ο ξάδερφός μου Δημήτρης μού ανακοίνωσε ότι θα μετακόμιζε στο Μπουένος Άιρες. Μέσα σε μερικούς μήνες, οι φίλοι μου Πέτρος, Άγγελος και Γιάννης είπαν το ναι και αρχίσαμε να κοιτάμε εισιτήρια. €800 ευρώ το δικό μου, άλλα τόσα τα δικά τους. Εγώ θα πετούσα από Λονδίνο, ο Πέτρος από Αθήνα μέσω Βρυξελλών, όπου θα συναντούσε τους άλλους δύο, που θα έρχονταν από Λουξεμβούργο. Η στατιστική της παρέας μας λέει πολλά: 4 στους 5 μένουμε στο εξωτερικό. Read more

Μου έλειψες…

Μου έλειψε φέτος ο δροσερός αέρας που φουσκώνει το πουκάμισο στην παραλία. Μου έλειψαν τα τζιτζίκια, το άρωμα του νυχτολούλουδου, η αίσθηση του γυμνού πέλματος στο πάτωμα. Μου έλειψε αυτή η διαστολή του χρόνου που πετυχαίνεις μόνο με τους φίλους. Read more

Επιτάφιος στην Ζάκυνθο

Είχα δύο χρόνια να κάνω Πάσχα στην Ελλάδα. Μπορεί να είμαι άθεος, αλλά το Πάσχα θα μου θυμίζει πάντα κάποιες ωραίες εποχές απ’ όταν ήμουν παιδί. Και πέρα από τη θρησκευτική πλευρά της γιορτής, υπάρχει και η λαογραφική, και αυτή είναι που ενδιαφέρει εμένα. Γι’ αυτό και εχθές, στις 4.00 τα χαράματα είχα κατέβει στη Χώρα της Ζακύνθου για την περιφορά του Επιταφίου και για την Γκλόρια, την πρώτη ανάσταση, που συνοδεύεται από σπάσιμο πήλινων στην πλατεία Αγίου Μάρκου. Read more

Λονδίνο, μια λέξη χίλιες εικόνες…

Στα μάτια μου, το Λονδίνο έμοιαζε με μια ηλικιωμένη αρχοντική γυναίκα, που μετά από πολλές ταλαιπωρίες και πάθη, κάθεται φιλάρεσκη μπροστά στον καθρέφτη, φτιάχνοντας τα άσπρα της μαλλιά, λίγο πριν πέσει για ύπνο.  Δεν μπορούσε τίποτα άλλο να είναι αυτή η πόλη, παρά μια γυναίκα νάρκισσος.

Έτσι περιγράφω στο μυθιστόρημά μου αυτή την πόλη που τόσο μ’ αρέσει, αλλά δεν ξέρω γιατί.  Ίσως, όπως μου είπε κάποιος, επειδή δεν έχω ζήσει εκεί.  Όταν ζεις κάπου τα απομυθοποιείς όλα, αλλά ευτυχώς, δεν συμβαίνει πάντα.

Διάβασε τη συνέχεια…

De profundis

Αυτό είναι το τελευταίο κείμενο που γράφω πριν φύγω απ’ την Ελλάδα, και γι’ αυτό είναι σαν μια εκ βαθέων εξομολόγηση. Θα γράψω κάποια πράγματα που σκέφτομαι και θα ήθελα να μοιραστώ με τους φίλους μου, που είναι διασπαρμένοι σε Ελλάδα και εξωτερικό.

Διάβασε παρακάτω, αν θες…

Contact me