April 30, 2016 stefivos

“Φόβος Κανένας” όσο υπάρχουν δημιουργοί σαν τον Γιάννη Φαρσάρη

Ένας από τους ανθρώπους που με βοήθησαν όταν εξέδωσα ηλεκτρονικά τις Κλεφτές Ματιές ήταν ο Γιάννης Φαρσάρης. Αυτό που έκανε μοναδική εκείνη την βοήθεια ήταν ότι ο Γιάννης δε με γνώριζε προσωπικά.

Γνωριστήκαμε ηλεκτρονικά και πριν καν ωριμάσει η γνωριμία μας, μου πρότεινε να συμμετάσχω στην συλλογή Δήγμα Γραφήςτο πρώτο συλλογικό και ελεύθερο ηλεκτρονικό βιβλίο που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα. Ένα χρόνο αργότερα, μάλιστα, διακρίθηκε και στα e-Awards 2012 στην κατηγορία “Συγγραφικό Έργο”.

Ήταν άλλη μια πρωτοπορία του Γιάννη, ο οποίος έγινε γνωστός με το πρώτο βιβλίο του, το Johnnie Society, που ήταν το πρώτο ατομικό ηλεκτρονικό βιβλίο που κυκλοφορούσε δωρεάν στο διαδίκτυο. 

Η τελευταία πρωτιά του Γιάννη είναι το βιβλίο Φόβος Κανένας, το οποίο εκδόθηκε από 122 εκδότες με χρήματα που συγκεντρώθηκαν μέσω crowdfunding. Κυκλοφορεί σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία με την ηλεκτρονική του έκδοση να είναι δωρεάν και διαθέσιμη σε ό,τι φορμά υπάρχει.

Φόβος Κανένας

Τα 29 μικροδιηγήματα που απαρτίζουν τη συλλογή είναι ιδιαίτερα. Νιώθεις τον Γιάννη Φαρσάρη να σε παίρνει από το χεράκι και εκεί που νομίζεις ότι έχεις καταλάβει τη διαδρομή, σε πετάει σε ένα μονοπάτι που δεν είχες δει. Εκεί έγκειται για μένα η ιδιαιτερότητα της γραφής. Το μόνο μειονέκτημα είναι ότι το βιβλίο τελειώνει γρήγορα και μένεις διψασμένος. Το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να το ξαναπάρεις από την αρχή.

Για να αποδείξω αυτό που λέω, παραθέτω ένα από τα διηγήματα που ξεχώρισα:

Μωβ

Το όνομά μου είναι Αλέξανδρος και είμαι φοιτητής βιολογίας, στο δεύτερο έτος. Γεννήθηκα από μπαμπά θυρωρό και μάνα βοηθό σε μοδίστρα και μεγάλωσα στην Κολιάτσου, μοναχοπαίδι. Η μάνα μου με έδερνε όταν μ’ έβλεπε να δαγκώνω τα νύχια μου. Ο μπαμπάς τής φώναζε να μη με δέρνει για τα νύχια. Εκείνος με έδερνε μόνο άμα του έκλεβα κέρματα απ’ το παντελόνι τις νύχτες. Τελικά μεγάλωσα χωρίς νύχια και χωρίς λεφτά. Ο πατέρας μάλλον με έδερνε καλύτερα. Ή οι τσέπες του ήταν μονίμως άδειες. Δεν θυμάμαι.

Από πέρυσι δεν μιλιέμαι με τους γονείς μου. Με στενοχωρεί αυτό, με σκοτώνει, αλλά με τους γονείς του δεν βγάζει εύκολα άκρη κανείς, αν κάτι τους κάτσει στραβά. Τρώω ακόμα τα νύχια μου, αλλά δεν φαίνονται άσχημα γιατί κολλάω από πάνω ψεύτικα. Και λεφτά βγάζω πολλά, γιατί με πληρώνουν καλά. Η αλήθεια είναι πως η μαμά δεν με έδερνε απ’ την αρχή επειδή δάγκωνα τα νύχια μου, αλλά μόνο μετά που μ’ έπιασε μια μέρα να τα βάφω με το μωβ μανό της. Αγαπούσε πολύ το μωβ χρώμα η μαμά, όπως το αγαπώ κι εγώ. Στον μπαμπά δεν είπε τίποτα ποτέ, μέχρι που το έμαθε πέρυσι από αλλού και μ’ έκανε μωβ στο ξύλο.

Βιογραφικό

Ο Γιάννης Φαρσάρης γεννήθηκε στην Ιεράπετρα το 1973. Σπούδασε Επιστήμη Υπολογιστών στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, Εκπαίδευση Ενηλίκων στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο και εργάζεται ως καθηγητής Πληροφορικής. Έχει δημιουργήσει την ανοικτή βιβλιοθήκη OPENBOOK και συμμετέχει στην ομάδα έκδοσης του περιοδικού Fractal. Ζει στο Ηράκλειο Κρήτης και διαδικτυακά στο open-sesame.me

Tagged: , , , , , , , , , , , , , ,

About the Author

stefivos Nothing to declare.