October 10, 2016 stefivos

Οι παρέες θα φέρουν την αλλαγή

Το κείμενο αυτό είναι από αυτά που γράφονται αργά το βράδυ (1.43 π.μ. λέει το ρολόι στην οθόνη). Από αυτά που γεννιούνται μετά από μια όμορφη βραδιά και στριμώχνονται κάπου μεταξύ κούρασης, υπερέντασης και άρνησης για την βδομάδα που ξημερώνει. Κοιμόμαστε τις Κυριακές ονειροπόλοι και ξυπνάμε τις Δευτέρες cyborg. (Το κείμενο γίνεται πιο αισιόδοξο, δείξτε υπομονή).

Αν και δεν θα καταφέρω να σας μεταφέρω τη στιγμή, η μουσική μου ακούω μπορεί να βοηθήσει:
Daft Punk – Instant Crush
Cross My Heart Hope To Die – Wild Side
Sarah Jaffe – Pretender
Archive – End of Our Day

Σήμερα, δηλαδή εχθές για σας, είχαμε το 2nd London Hellenic Festival. Το οποίο, αν το αναλύσουμε αρκετά, σημαίνει ότι κάποιοι άνθρωποι άφησαν τα ζεστά τους σπίτια κυριακάτικα, και αντί να πάνε να δούνε μια ταινία ή να φάνε ένα ωραίο μπέργκερ (δεν έλεγα μπάμιες καλύτερα, πείνασα), ήρθαν στο Hellenic Centre για να ακούσουν και ενδεχομένως να μοιραστούν κάποια πράγματα.

Είναι αυτοί που όποτε γυρνάνε στην Ελλάδα και θίγουν τα προβλήματα που όλοι ξέρουμε, ακούνε ένα αβίαστο “τι σε νοιάζει, εσύ έφυγες, γλίτωσες”. Κι όμως, για να έρχονται κυριακάτικο να συζητήσουν για την χώρα όπου δεν ζουν πια, μάλλον δεν γλίτωσαν. Κάτι μέσα τους σπαρταράει ακόμα.

Δε θα κάνω αποτίμηση του φεστιβάλ εδώ. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να το κάνουμε πρώτα σαν ομάδα. Αλλά θα πω αυτό: εχθές, είδα ανθρώπους που ενδιαφέρονται. Ενδιαφέρονται για μια χώρα που την βλέπουν να ξεμακραίνει, που δεν τους υπολογίζει πια, γι’ αυτό και δεν ζητάει την γνώμη τους.

Είδα ανθρώπους, πληγωμένους και ίσως προδομένους, όπως είναι ολόκληρη η γενιά μας. Μην ξεχνάμε ότι μεγαλώσαμε με την υπόσχεση ότι όλα θα ήταν εύκολα για μας, μια υπόσχεση που διαψεύστηκε πολύ γρήγορα. Τόσο για μας που δεν μπορούμε να είμαστε στις τελευταίες στιγμές κάποιων δικών μας ανθρώπων, όσο και για αυτούς που έμειναν πίσω και παλεύουν με θηρία.

Είδα ανθρώπους που προσπαθούν να καταπιέσουν το θυμό τους για μια χώρα που δεν βοηθάει τον εαυτό της. Εδώ θα τσινίσουν πολλοί από αυτούς που μένουν στην Ελλάδα. Συγγνώμη, αλλά είναι η αλήθεια. Το φακελάκι στο γιατρό, τα μαύρα λεφτά, το λάδωμα στον εφοριακό, το βύσμα στο στρατό, είναι όλα θέμα νοοτροπίας. Και η νοοτροπία είναι να βολευτούμε εμείς πρώτοι και δε μας νοιάζει για τους άλλους. Και λογικό να μην μας νοιάζει, γιατί και να μην το κάνουμε εμείς, θα το κάνουν οι άλλοι. “Μαλάκες είμαστε;” και “Ελλαδάρα, τι περιμένεις”. Από δικαιολογίες άλλο τίποτα.

Ξέφυγα όμως.

Είδα λοιπόν παρέες, που άφησαν οικογένειες, φίλους, σχέσεις, και το παλεύουν σε μια δύσκολη πόλη, αλλά ταυτόχρονα θέλουν να βρουν ένα τρόπο να αλλάξουν την χώρα που τους γέννησε. Ψάχνονται. Δεν ξέρουν πώς και τι, αλλά θέλουν να κάνουν κάτι, να υποκινήσουν ή να στηρίξουν μια αλλαγή. Αυτό συζητούσαν οι παρέες στα διαλείμματα.

Και ξέρω καλά ότι, και στην Ελλάδα, οι μόνοι που προσπαθούν να αλλάξουν κάτι ουσιαστικό είναι οι παρέες. Οι δύο συμμαθητές που έφτιαξαν την τάδε εφαρμογή, οι συμφοιτητές που άνοιξαν ένα όμορφο εστιατόριο, οι φίλοι που άνοιξαν μια μικρή εταιρεία.

Γιατί λοιπόν να μην ενώσουμε κάπως αυτές τις παρέες; Γιατί να μην χτίσουμε ένα δίκτυο αλληλεγγύης στις νέες προσπάθειες;

Ο Marco Pierre White (ο άνθρωπος που άλλαξε την δυτική γαστρονομία, δάσκαλος του Gordon Ramsay και ο νεαρότερος σεφ με τρία Michelin που τα επέστρεψε σε ηλικία 39 ετών) έχει πει κάτι πολύ όμορφο: δεν είσαι εσύ που πραγματοποιείς τα όνειρά σου, είναι οι άλλοι που σε βοηθούν να τα πραγματοποιήσεις.

Πιστεύω λοιπόν ότι μπορούμε να βοηθήσουμε την Ελλάδα να πραγματοποιήσει τα όνειρά της, αλλά δεν βαυκαλίζομαι ότι είμαστε η μοναδική της ελπίδα. Αλίμονο. Η Ελλάδα θα τα καταφέρει και χωρίς εμάς. Έχει ανθρώπους που ξεφυτρώνουν και προσπαθούν να ανθίσουν κόντρα στον άνεμο. Μέχρι που έρχεται ένα χέρι και τα ξεριζώνει.

Όπως έγραψε όμως και ο Νερούδα, “μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια, αλλά δεν μπορείς να σταματήσεις τον ερχομό της άνοιξης”. Σε μια χώρα που τελεί σε αγρανάπαυση εδώ και μια δεκαετία, εμείς προσφέρουμε μερικούς νέους σπόρους. Τους θέλει κανείς;

Tagged: , , , , , , , , , ,

About the Author

stefivos Nothing to declare.