December 16, 2016 stefivos

Όταν δεν είσαι εκεί γι’ αυτούς που φεύγουν…

Αμφιταλαντεύτηκα αρκετά πριν γράψω αυτό το κείμενο. Μήπως είναι πολύ προσωπικό; Όχι. Είναι κάτι που αφορά πολύ κόσμο και μια πλευρά της ζωής στο εξωτερικό που δεν έχω ακούσει να συζητιέται.

Όσοι λοιπόν ζούμε έξω, έχουμε αφήσει οικογένειες και φίλους πίσω στην πατρίδα. Οικογένειες που γερνούν και φίλους που παντρεύονται. Οι δεσμοί είναι ήδη ισχυροί και δεν είναι εύκολο να σπάσουν, αλλά είναι αναπόφευκτο να χαλαρώσουν. Δεν μπορείς να τους βλέπεις το ίδιο συχνά ούτε να τους μιλάς στο τηλέφωνο όπως πριν. Δεν μπορείς να πηγαίνεις σε όλους τους γάμους ούτε να είσαι εκεί κάθε φορά που κάποιος δικός σου μπαίνει στο νοσοκομείο.

Τα ξέρεις αυτά όταν φεύγεις. Και αν δεν τα ξέρεις, τα ανακαλύπτεις στην πορεία. Ειδικά όταν κοιτάς για εισιτήρια επιστροφής και συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι τόσο κοντά όσο νόμιζες. Το Λονδίνο απέχει από την Ελλάδα μόλις 3,5 ώρες, αλλά και τουλάχιστον €300 αν πρέπει να επιστρέψεις την ίδια ή την άλλη μέρα.

Και συνήθως δεν θα χρειαστεί. Αλλά όσο περνάει ο καιρός, και όσο η ζωή μας στο εξωτερικό παρασέρνει μέρες που γίνονται μήνες και χρόνια, τόσο πλησιάζει και ο ερχομός του αναπόφευκτου για τα γηραιότερα μέλη της οικογένειας.

Σαν να μην φτάνει το ότι είσαι ήδη μακριά, μπορεί να συμβεί να είσαι ακόμα μακρύτερα όταν έρθει το αναπόφευκτο. Και τότε είσαι ο μόνος που λείπει. Στην πιο δύσκολη στιγμή για τα πιο αγαπημένα σου άτομα, είσαι τόσο μακριά που είναι αδύνατο να επιστρέψεις. Και γι’ αυτό δεν στο λένε καν. Για να μην νιώσεις ακόμα πιο αδύναμος απ’ ότι είσαι ήδη.  

Αναμφίβολα, γλιτώνεις πολύ πόνο. Είναι κάτι σαν ανταμοιβή αυτό λογικά. Αφού δεν μπορούσες να είσαι μαζί τους, τουλάχιστον ας μην δεις από κοντά το κλάμα και τους σπαραγμούς. Την ώρα όμως που όλοι έρχονται πιο κοντά, την ώρα που κάθονται γύρω από ένα τραπέζι λειψό, η δική σου απουσία σε πονάει περισσότερο απ’ όλα. Γιατί ανακαλύπτεις πόσο μακριά είσαι, πόσο ξένος έχεις καταλήξει, ακόμα και γι’ αυτούς που κουβαλάς πάντα μέσα σου.

Μέσα στο πρόωρο πένθος, όταν ξέρεις ότι κάποιος ετοιμάζεται να φύγει, ανακουφίζεσαι ότι μπορείς να τραβήξεις σαν σφουγγάρι τις τελευταίες σου στιγμές, ώρες, μέρες μαζί του. Όταν λείπεις μακριά όμως, δεν έχεις ούτε αυτό. Αναρωτιέσαι πότε ήταν η τελευταία φορά που τους είδες. Τι τους είπες στο τηλέφωνο; Τι σου είπαν; Δεν θυμάσαι. Γιατί δεν ξέρεις ποτέ ποια θα είναι η τελευταία φορά.

Επιλέξαμε να φύγουμε, ναι. Ξέραμε ποιους και τι αφήνουμε πίσω, ναι. Αλλά όσο ορθολογικά και να το δεις, κάτι μέσα σου σπάει και τα αιχμηρά κομμάτια του κόβουν τα σπλάχνα και την καρδιά σου.

Αφιερώνω λοιπόν αυτό το κείμενο σε όλες και όλους που ήταν στο εξωτερικό όταν πέθανε κάποιος δικός τους. Ειδικά σε εκείνους, που δεν μπορούσαν να παραβρεθούν ούτε στην κηδεία του. Τώρα ξέρω κι εγώ πώς είναι. Και δεν είναι ωραίο.

Tagged: , , , , , , , , , , , ,

About the Author

stefivos Nothing to declare.