April 12, 2015 stefivos

“Πάσχα στο χωριό, συγκέντρωση μετοίκων”.

Αυτός ο στίχος των Ιωαννίδη λειτουργούσε πάντα σαν κουμπί για μένα. Μόλις πατιόταν, άρχιζαν κάποια γρανάζια του μυαλού να γυρίζουν και σκηνές από το χωριό εναλλάσσονταν σαν φωτογραφικά slides σε προτζέκτορα:

Τα απλοϊκά σπίτια του κάμπου με τις κληματαριές, τα αυτοκίνητα των ξενιτεμένων παιδιών, ανηψιών, εγγονιών, τα κυπαρίσσια στο δρόμο, οι πιατέλες με τους μεζέδες, τα μισοάδεια μπουκάλια τσίπουρο και τα ζαρωμένα κουτάκια μπύρας, η μυρωδιά της τσίκνας, τα γέλια, οι επισκέψεις, οι ιστορίες για αυτούς που μας άφησαν χρόνους, η απογευματινή επίσκεψη στον τάφο του παππού κι εκείνο το καντήλι  που με τρόμαζε πάντα ότι, μετά από κάποια χρόνια, θα είναι η επικοινωνία μου με τους ανθρώπους που θα αφήσω πίσω.

Προφανώς, δεν ήταν όλα ιδανικά. Όπως ποτέ δεν είναι άλλωστε. Βαρετές ιστορίες, χαζά ανέκδοτα, άνθρωποι που δεν άντεχες δευτερόλεπτο, βαριές κουβέντες που εξελίσσονταν σε πείσματα.  Κόμποι που κατέβαιναν κάτω με λίγο αλκοόλ παραπάνω. Γιατί αν πρέπει να μαθαίνουμε κάτι στη ζωή είναι να κρατάμε μόνο τα θετικά.

Στα τέσσερα χρόνια που ζω στο εξωτερικό γύρισα στην Ελλάδα για Πάσχα μόνο μια φορά. Το Πάσχα στο εξωτερικό δεν είναι σαν τα Χριστούγεννα. Δεν υπάρχει τίποτα για να στο θυμίζει. Ακόμα και όταν συμπέφτει με το Καθολικό, είναι απλά ένα σαββατοκύριακο με δύο αργίες εκατέρωθεν.

Φέτος πέρασα το Πάσχα εδώ, στο Λονδίνο, με λίγους φίλους και τους συγκάτοικους του ενός. Μια Γαλλίδα, ένας Άγγλος, ένας Ιταλός και εμείς οι τρεις από Ελλάδα. Σαν ανέκδοτο. Φάγαμε όμως πολύ ωραίες ιταλικές συνταγές και κάτι θεϊκά μπιφτέκια που είχε αφήσει η Ελληνίδα μάνα της μιας φίλης. Και τα οποία έκαναν τη διαφορά. Ήταν αυτός ο κρίκος με το Πάσχα στο χωριό για μένα. Ήπιαμε αρκετά και μετά ήπιαμε περισσότερο, ένα λικέρ αμάρο, στην προσπάθεια να χωνέψουμε. Το οξύμωρο όμως ήταν άλλο: ότι κανένας μας στο τραπέζι δεν ήταν θρησκευόμενος -ίσα ίσα που που γελάσαμε (πικρά) με το πώς και η Ορθόδοξη και η Καθολική Εκκλησία χρησιμοποιούν το ελληνικό και το ιταλικό κράτος αντίστοιχα για να τακτοποιούν τα οικονομικά τους. Η θρησκεία όμως μας είχε δώσει μια αφορμή για να βρεθούμε όλοι μαζί.

Επιμύθιο: πρέπει να άκουσα και να διάβασα πάνω από 100 φορές “Χριστός Ανέστη” από χθες και σε κανένα δεν ένιωσα άνετα γιατί έπρεπε είτε να απαντήσω με κάτι που δεν πίστευα είτε να φανώ αγενής ή ακοινώνητος. Γι’ αυτό και η δική μου ευχή είναι να βρισκόμαστε πιο συχνά, να τρώμε και να πίνουμε όλοι μαζί, χωρίς να ψάχνουμε ιδιαίτερες αφορμές ή τελετουργικά.

Tagged: , , , , , , , , ,

About the Author

stefivos Nothing to declare.