Η άχαρη αιωνιότητα της Δευτέρας

Δευτέρα. Η πρώτη μέρα της εβδομάδας σύμφωνα με το διεθνές πρότυπο ISO 8601, η δεύτερη σύμφωνα με τα παραδοσιακά ημερολογία του Χριστιανισμού, του Ιουδαΐσμού και του Ισλάμ. Όπως και να το κοιτάξεις, ένα είναι το σίγουρο: είναι πάντα η μεγαλύτερη και η χειρότερη μέρα της εβδομάδας.

Ας το πάρουμε από την αρχή…

Δευτέρα. Σχολείο. Δύο λέξεις που συνειρμικά σε κάνουν να χασμουριέσαι, αφού μιλάμε για τον πιο άχαρο συνδυασμό στην ιστορία του ανθρώπινου είδους. 8.15 ήμασταν ήδη στο σχολείο. Απορώ ποιος νους σκέφτηκε πρώτος ότι αυτή ήταν η καλύτερη ώρα για να διακόπτεις τα παιδιά από τα όνειρά τους και να τα παρατάσσεις σε ένα προαύλιο. Προσευχή και μετά μάθημα.

Και καλά όταν είχαμε Γυμναστική. Ξυπνούσες, άνοιγε το μάτι σου. Όταν είχαμε Μαθηματικά, Βιολογία, Αρχαία, πώς να αρχίσει καλά η βδομάδα σου; Θυμάμαι μια χρονιά που ξεκινούσαμε με Αρχαία Κατεύθυνσης. Ένιωθα σαν να ανασταινόταν ο Οιδίποδας και, αντί για τα δικά του μάτια, να έβγαζε τα δικά μου. Γι’ αυτό πάντα (ενστικτωδώς; Δεν ξέρω) αποκοιμιόμουν και τα είχα κλειστά.

Μετά ήρθαν οι Δευτέρες του πανεπιστημίου. Πρωινό ξύπνημα στις 14.00 και μετά για καφέ και βόλτες. Ωραία χρόνια. Νομίζαμε ότι ήταν η ανταμοιβή μας για όλες αυτές τις σχολικές Δευτέρες. Τόσο αφελείς ήμασταν. Πέντε-έξι χρόνια αργότερα καταλάβαμε όλοι ότι ήταν απλά μια περίοδος χάριτος, για την οποία θα τιμωρούμασταν ισόβια.

Κι αυτό γιατί, με το που βρεις δουλειά, ξεκινάς να εκτίεις μια 35χρονη καταδίκη με καθημερινό ξύπνημα στις 7.30 (στην καλύτερη) και ατέλειωτο στριμωξίδι σε λεωφορεία και μετρό. Και καλά τις άλλες μέρες που έχεις μπει σε μια ρουτίνα. Μετά από το σαββατοκύριακο που το ξυπνητήρι σωπαίνει, πώς να ξυπνήσεις 7.30 όταν ξέρεις ότι αυτό που σε περιμένει είναι πάλι ένας αέναος κύκλος που περιλαμβάνει ήχους από φωτοτυπικά, φωνές, κουδουνίσματα τηλεφώνων, χτυπήματα πληκτρολογίων, φακέλους, προθεσμίες, e-mails.

Κι εσύ στο κέντρο του κύκλου, να κάθεσαι στην καρέκλα σου, να πίνεις καφέ και μέχρι τις 12 να προσπαθείς να συνειδητοποιήσεις τι πήγε στραβά και δεν είσαι σε μια παραλία να διαβάζεις το βιβλίο σου και να σου αλλάζει ο αέρας τις σελίδες.

Επιμύθιο: Δεν ξέρω για σας, αλλά πάντα τις Δευτέρες με πιάνει αυτό, που αναρωτιέμαι αν θα κυλήσει έτσι όλη μου η ζωή ή αν κάποια στιγμή ο δυτικός κόσμος θα ξυπνήσει και θα αντιληφθεί πόσο αντιπαραγωγικός είναι αυτός ο ρυθμός εργασίας. Ίσως κάποια στιγμή να μας επιτραπεί να πηγαίνουμε στο γραφείο τις Δευτέρες ό,τι ώρα θέλουμε, μπας και έτσι καταφέρουμε να ξεκινάμε τη βδομάδα μας με όρεξη. Μέχρι τότε, τα κεφάλια μέσα.

 

 

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

RELATED POST

Τι θέση έχει η παράδοση σε μια παγκοσμιοποιημένη εποχή;

Πριν μπω στο κυρίως κείμενο, μια σύντομη παράγραφος για το πώς λειτουργεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος επειδή θα μας χρειαστεί: Ο…

Χρόνια σου πολλά, με το ζόρι.

Είχα ανέκαθεν ένα θέμα με τις "αναγκαστικές" γιορτές, αυτές για τις οποίες δεν χρειάστηκε να κάνεις τίποτα άλλο από το…

Το πρόβλημα που η Ελλάδα δεν γνωρίζει ότι έχει

Όλες αυτές τις εβδομάδες ετοίμαζα μια σημαντική παρουσίαση και επιτέλους ήρθε η βδομάδα που θα την παρουσιάσω. Το θέμα της…

Τροχαία δυστυχήματα ή δολοφονίες;

Μία άγνωστη στον Έλληνα οδηγό συντομογραφία είναι η Λ.Ε.Α. Αν έχεις δίπλωμα και δεν ξέρεις τι είναι, τότε σκισ’ το…