“Δεν είμαι ομοφοβικός, αλλά…”

“…δε γουστάρω να βλέπω γκέι να φιλιούνται, δε γουστάρω να βλέπω άντρες ντυμένους γυναίκες, δε γουστάρω να βλέπω γυναίκες να κρατιούνται χέρι-χέρι”. ΟΚ, δε γουστάρεις γιατί μεγάλωσες σε μια κοινωνία που όλα αυτά προβάλλονταν ως ανώμαλα πρότυπα. Δεκτό. Ζεις όμως στον 21ο αιώνα, αφομοιώνεις ό,τι παπαριά έρχεται από το εξωτερικό, εκσυγχρονίζεις το κινητό σου, τα ρούχα σου, αλλά στο μυαλό θες να μείνεις με τις ιδέες που είχε ελληνική κοινωνία στη χούντα, την εποχή που μεγάλωσαν οι γονείς σου. What the fuck, dude?

Ειδικά για όσους μεγάλωσαν στην επαρχία όπως εγώ, η παρακάτω εικόνα ήταν τυπική: οικογενειακά τραπέζια σε δωμάτια γεμάτα καπνό, μικρά παιδάκια να παίζουν μέσα στον τεκέ, άδεια κουτάκια μπύρας πάνω στο τραπέζι και οι θείοι να λένε ανέκδοτα, άλλα ρατσιστικά, άλλα σεξιστικά. Δεν έχουν κάτι τα συγκεκριμένα ανέκδοτα, μη με παρεξηγείς, κι εγώ θα γελάσω άμα είναι έξυπνα. Όταν όμως παίρνεις κάτι χιουμοριστικό και το κάνεις αξία με την οποία πορεύεσαι, έχεις πρόβλημα.

Οι γονείς μας μεγάλωσαν σε μια κοινωνία όπου ο αριστερός ήταν εγκληματίας και ήθελε να τους πάρει το σπίτι. Ο γκέι ήταν ένας ανώμαλος που ήθελε να διαφθείρει τα παιδάκια και να τα κάνει σαν τα μούτρα του. Ο Αλβανός ήταν ένας κακομοίρης που ήθελε δουλειά, αλλά όταν άρχισε να βάζει λεφτά στην τράπεζα και να αποταμιεύει έγινε ξαφνικά εχθρός που έστελνε τα λεφτά μας (;) στο εξωτερικό. Ό,τι δηλαδή έκανε ο παππούς μας στη Γερμανία, στην Αυστραλία και δεν ξέρω πού αλλού.

Φύγαμε όμως από το χωριό. Πήγαμε στην πόλη. Γνωρίσαμε γκέι, Αλβανούς, Κούρδους, αναρχικούς, φτωχούς, πλούσιους. Με κάποιους κάναμε πλάκα, με κάποιους άλλους τσακωθήκαμε γιατί ήταν μαλάκες. Μάθαμε να ξεχωρίζουμε τους ανθρώπους από τον τρόπο που συμπεριφέρονταν στους γύρω τους, όχι από το πώς ντύνονταν ή βάφονταν. Κάποιοι φύγαμε στο εξωτερικό. Αποκτήσαμε διευθυντή έναν μελαμψό μουσουλμάνο από το Μαυρίκιο, Πακιστανό IT, λεσβία συνάδελφο με τατουάζ. Μάθαμε να δουλεύουμε μαζί τους και να φερόμαστε σαν επαγγελματίες.

Δε χάσαμε τις αξίες μας. Κι ούτε γίναμε γκέι ή μουσουλμάνοι επειδή έτσι ήταν οι γύρω μας ή αυτοί που βλέπαμε στην τηλεόραση. Είχαμε μπει σε αυτό το κοινωνικό παιχνίδι έχοντας αναπτύξει μια προσωπικότητα. Μιλώντας με τους γονείς μας, διαφωνώντας, διαβάζοντας, λαμβάνοντας ερεθίσματα. Αποκτήσαμε κριτική ικανότητα πριν εκτεθούμε σε αυτά που μας έμαθαν να θεωρούμε ως “ακραία” και “ανώμαλα”. Εξελιχθήκαμε, ρε φίλε, χωρίς να πάθουμε κάτι, χωρίς να καταβάλουμε καμιά φοβερή προσπάθεια. Γεννηθήκαμε τη δεκαετία του ’80, αλλά ζούμε στο 2014.

Επιμύθιο: ναι, ένα μούσι με βλεφαρίδες είναι αντιαισθητικό. Γιατί δεν το είχαμε ξαναδεί ποτέ και το βλέμμα μας το αποβάλλει αυτόματα. Όπως δεν είχαμε ξαναδεί ποτέ έναν άντρα να φοράει φούστα, αλλά όταν ο άντρας ήταν ο Ρουβάς και η φούστα Βαλεντίνο, πληρώναμε €240 το μπουκάλι για να το δούμε. Είτε μας αρέσει είτε όχι, όμως, δεν έχουμε το δικαίωμα να κρίνουμε αν η Κοντσίτα έχει πρόβλημα ή όχι, αν προκαλεί γιατί είναι ανώμαλος ή επειδή το παίζει. Όπως δεν έτρεξε κανένα παιδάκι να γίνει γυναίκα επειδή είδε την Ντάνα Ιντερνάσιοναλ στη Eurovision, έτσι δε θα γίνει κανένα παιδάκι γκέι επειδή ο νικητής της φετινής είχε μούσια και μακριά μαλλιά. Χαλαρώστε λίγο και κοιτάξτε μήπως γίνεστε κι εσείς αντιαισθητικοί στους γύρω σας, με την ανάσα σας που βρωμάει τσιγαρίλα, με τη σαγιονάρα στο κλαμπ ή με το υπερβολικό μέικ απ.

8 thoughts on ““Δεν είμαι ομοφοβικός, αλλά…”

  1. Το θέμα είναι που προκαλούν για να ξεχωρίσουν , είτε είναι ο Ρουβάς με τη φούστα, είτε ο πώς τον λένε από τηn Eurovision , και πίσω από αυτούς πακτωλός χρημάτων του υπερθεάματος , που σου διαμορφώνουν το γούστο και την αισθητική . Έτσι συνηθιζεις” το τέρας της ασκήμιας ” που έλεγε κι ο Χατζηδάκις, ο οποίος ποτέ δεν έκανε παντιέρα το ότι ήταν διαφορετικός..

    1. Διαφορετικός…από ποιόν;;;; Από τους “φυσιολογικούς”;; Άλλωστε παντιέρες σηκώνουμε όλοι μας, απλά καθένας με τον πύχη του μετράει το πανί του. Κι είναι λίγοι αυτοί που ορίζουν το δικό τους πύχη… Οι πλειοψηφία δεν είναι ότι είναι “φυσιολογική”, απλά πιο δεκτική στην προκρούστεια κλίνη και πολύ φοβισμένη για να επιθυμεί να ξεχωρίσει… Και δε μιλάω για την τύπισσα-τύπο στη γιουροβίζιον, αλλά για όλους όσους δε βρίσκουν κάτι πιο αποκρουστικό/επιζήμιο για την ανθρωπότητα ν΄ασχοληθούν.
      Αν το χειρότερο που πιστεύετε ότι συμβαίνει στον κόσμο μας είναι ότι κάποιοι άνθρωποι αμφισβητούν το κοινωνικό τους φύλο και το επαναπροσδιορίζουν, είναι σαφές το γιατί ζούμε σ΄ένα κόσμο κακοποίησης και μισαλλοδοξίας.

  2. Προσυπογράφω και συμπληρώνω:

    ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ Ο “ΣΑΛΟΣ” ΓΙΑ ΤΗ ΓΙΟΥΡΟΒΙΖΙΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΚΑΘΟΡΙΣΤΗ (ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΝ!!) ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ Τ-ΗΣ ΝΙΚΗΤΡΙΑΣ(;;)
    (Σημ. Ούτε γιουροβίζιον είδα, ούτε ξέρω τι έγινε, ούτε μ΄ενδιέφερε ποτέ, ούτε τη θεωρώ άξια λόγου. Τα παρελκόμενα όμως έχουν ζουμί… απ΄αυτό το ζουμί που μοιάζει με γλύτσα. Τη γλύτσα της υποκρισίας…)

    Η μεγαλύτερη εξάρτηση, η χειρότερη πρέζα, που σαν άγκυρα μεγατόνων μας κρατάει στον πάτο του ωκεανού, ειδικά στη Νεοελλαδάρα μας με τους χριστιανοτσολιάδες αρχαιολάγνους αναρχοφασίστες και τις ωραιότατες “ελληνικότατες” παραδόσεις μας, είναι η Ταυτότητα. Και για να γίνω πιο σαφής, το τι σημαίνει “άντρας” και τι “γυναίκα” δεν είναι από φυσικού δοσμένο παίδες!! Το σερνικό, το θηλυκό και το σερνικοθήλυκο είναι φύση. Γυναίκα και Άντρας είναι δύο κοινωνικές κατασκευές, καλώς ή κακώς, μας αρέσει δε μας αρέσει. Μια αντίστοιχη κοινωνική κατασκευή-ταυτότητα, που άπτεται βεβαίως και των φυσικών χαρακτηριστικών, είναι και η τρανς (σερνικοθήλυκο). Αρκετά με τις ηθικολογίες και το αν και ποιός θα έπρεπε να έχει χώρο και δικαίωμα έκφρασης. Τους πήρε όλους ο πόνος που έχουν ξαφνικά φωνή και βήμα “τα φρικιά” -fyi, για τη φύση δεν υπάρχουν “φρικιά”, για τους ανθρώπους μόνο…. Κι αν κάποιος χρήζει λύπησης δεν είναι τα παιδιά, τα παιδιά είναι απολύτως ικανά να συλλάβουν την ποικιλομορφία και να αποδεχθούν τη διαφορετικότητα μια χαρά, προτού οι έντρομοι ευνουχισμένοι κι αυτοί στα νειάτα τους “ενήλικες” σπεύσουν να τα λοβοτομίσουν με εξαναγκασμό και βάρβαρο προσηλυτισμό για το πως “οφείλουν να είναι τα πράματα!”… Εξάλλου, όχι πολλά χρόνια πριν, οι γυναίκες ήταν στην ίδια και χειρότερη θέση, χριστιανορθόδοξοι τσολιάδες μου, ως μιαρές κι αποκύημα του σατανά (δεν τα λέω εγώ, το ευαγγέλιο επισήμως). Και στην ίδια θέση βρίσκονται ακόμα και σήμερα στα Ισλαμικά καθεστώτα, χαρακτηρισμένες ως “ανίερα, παραφύσιν πλάσματα”. Προτού σπεύσει κάποιος να δηλώσει “ε βέβαια, τι περιμένεις απ΄τους μουσουλμάνους”, ας διαβάσει τα κείμενα της δικής του πίστης κι ας αναλογιστεί ότι ο μόνος λόγος που εδώ δεν είναι ισλάμ είναι γιατί εδώ, στο δυτικό πολιτισμό, δεν επικρατεί το θρησκευτικό δόγμα αλλά τα πολιτικά συντάγματα. Δυσυχώς βέβαια, κατά την ταπεινή μου άποψη, τα πολιτικά συντάγματα προασπίζουν το δικαίωμα της ανεξιθρησκείας, με αποτέλεσμα εγώ, ως γυναίκα, να υποχρεούμαι διά νόμου να σέβομαι και να δίνω χώρο στον κάθε μισογύνη κρυφογκέυ στρατόκαβλο κακοποιημένο κακομοίρη που δια της πίστης του, διά των επίσημων κειμένων της θρησκείας του, με χαρακτηρίζει ως “δευτερεύουσα ύπαρξη”, “πλευρό του Αδάμ”, “ερπετό της κολάσεως”, “γέννημα του Σατανά”, “ανίερο και παρα φύσιν πλάσμα”, ή,στην καλύτερη περίπτωση, “αειπάρθενο μανούλα”, ντεκαβλέ και απαλλαγμένη από κάθε σεξουαλική διάθεση. Το τι λοιπόν μαθαίνουμε στα παιδιά μας, με τι στερεότυπα επιτρέπουμε σ΄αυτήν την πολιτισμένη τάχα μου δήθεν κοινωνία να τα αναθρέφει, πάει πολύ βαθιά….(για να μην πιάσω το πιο κακοποιημένο πλάσμα απ΄όλα, που κατά τη γνώμη μου είναι ο άντρας, ο πολλά βαρύς, ο οποίος οφείλει να αποδεικνύει διαρκώς τον ανδρισμό του… πώς;;; Με το να αρνείται κάθε τι “θηλυκό”… οι άντρες δεν κλαίνε, οι άντρες δε λυγίζουν, οι άντρες δεν περιποιούνται τον εαυτό τους, οι άντρες δε μεγαλώνουν παιδιά, οι άντρες δε μιλαν πολύ, οι άντρες δε νιώθουν, οι άντρες δεν υπάρχουν πια (τους έφαγαν οι ομοφοβικοί και οι μανούλες, τα εμφράγματα και οι καρδιακές προσβολές στα 45, στην προσπάθειά τους ν΄ανταπεξέλθουν στο ρολάκι) γιατί η ταυτότητα που έχουμε δημιουργήσει γι αυτούς ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ!!!)
    Τες πα, τελικά το μόνο που θέλω να πω ως ένας άνθρωπος γένους θηλυκού, που η κληρονομιά της ταυτότητάς μου μ΄έχει προικίσει μέσα απ΄τη συλλογική μνήμη με βαριά την αίσθηση της κακοποίησης και του εξαναγκασμού, του καθωσπρεπισμού και της υποκρισίας, είναι πως οι άνθρωποι είμαστε πολλών ειδών και διαφόρων…τάσεων! Και πως αν ανοίγαμε λιγάκι το μυαλό μας και μαθαίναμε από τα παιδιά και την αποδοχή και την ετοιμότητα να δεχτούμε κάθε διαφορετική αλλά ειλικρινή ανθρώπινη έκφραση, ανεξαρτήτως γενητικών οργάνων, αν δηλαδή υπήρχε περισσότερη αγάπη, κατανόηση κι ενσυναίσθηση στον κόσμο, ίσως να μη χρειαζόταν να κάνουμε τέτοιες συζητήσεις. Γιατί θα είμασταν σε θέση να γνωρίζουμε ότι δε γνωρίζουμε τίποτα ολόκληρο… Σόρρυ αν προσέβαλα καποιους, ίσως είναι που ένιωσα να προσβάλλομαι κι εγώ, ως άνθρωπος που συμπάσχει βαθιά με εκείνους που παλεύουν να αποδείξουν ότι έχουν το ίδιο δικαίωμα με όλους να ζουν, να ερωτεύονται και να υπάρχουν έτσι όπως στ΄αλήθεια νιώθουν.

  3. Aγαπητέ μου, δεν είναι ομοφοβικό να μην σου αρέσει η Conchita με τα μούσια και τα φουστάνια. Ομοφοβικό είναι να θεωρείς ότι δεν έχει δικαίωμα να κυκλοφορεί έτσι.

  4. κ. Λίβο, συμφωνώ γενικά με την ανάρτησή σας. Δυστυχώς, πολλοί από μας που θεωρούμε αντι-αισθητικό το μούσι με τις βλεφαρίδες (όπως το ίδιο πιστεύουμε για το υπερβολικό μέικ-απ λόγου χάρη), βαφτιζόμαστε ομοφοβικοί, χωρίς διόλου να μας ενδιαφέρει η σεξουαλική ταυτότητα του άλλου.

    Ο καθένας έχει δικαίωμα στο γούστο και στην κριτική. Αυτό δεν σημαίνει ότι αυτός που κρίνει αρνητικά την Κοντσιτα είναι και ομοφοβικός.

    Σκεφτείτε μόνο ότι γνωρίζω ομοφυλόφιλο (και το προσδιορίζω μόνο και μόνο για χάρη του επιχειρήματός μου) που μου είπε ότι δεν του άρεσε η συγκεκριμένη εμφάνιση, την βρήκε κακόγουστη. Είναι ομοφοβικός;

    1. Θα σας πουν ότι είναι. Εμένα δεν με ενδιαφέρει εάν κάτι είναι αντιαισθητικό. Με ενδιαφέρει ΠΟΥ χρειάζεται; Όχι να κάνουμε πρότυπα τέτοια αφόδεύματα. Και η λέξη ομοφοβία χρησιμοποιείται πάρα πολύ. Εάν κάποιος έχει ομοαηδία πειράζει;

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

RELATED POST

Η ψυχική ασθένεια είναι ακόμα στιγματισμένη. Και φταίμε εμείς.

Στις 10 Οκτωβρίου ήταν η Παγκόσμια Ημέρας Ψυχικής Υγείας και για άλλη μια φορά την «γιορτάσαμε» κάνοντας ανάλαφρα αστειάκια και αναπαράγοντας τα…

Μήπως δεν βλέπουμε το bullying γιατί το κάνουμε κι εμείς οι ίδιοι;

Με αφορμή την ιστορία του 20χρονου Βαγγέλη Γιακουμάκη, ξεκίνησε επιτέλους μια μεγάλη συζήτηση για ένα φαινόμενο που εδώ και δεκαετίες…

Στον κήπο του Επίκουρου

Ο καθένας μας αναπτύσσει μια φιλοσοφία ζωής μεγαλώνοντας. Είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα. Εγώ σαν μοναχοπαίδι είχα τον (απεριόριστο) χρόνο να το…

Τα μέλη συμμοριών εμφανίζουν υψηλά ποσοστά ψυχοπαθολογίας

Η σχέση της βίας με την ψυχοπαθολογία και τα ναρκωτικά είναι ένα διαχρονικό θέμα το οποίο δεν έχει διερευνηθεί ακόμα εξ…