Πώς θυμάται το Πάσχα το παιδί που κρύβεις μέσα σου;

Πριν διαβάσεις το κείμενο που ακολουθεί, είναι απαραίτητη προϋπόθεση να βάλεις να παίζει το Βαλς Των Χαμένων Ονείρων του αγαπημένου Μάνου.  Είναι το μουσικό μαγικό χαλί που θα σε ταξιδέψει μερικά χρόνια στο παρελθόν…

Πασχαλινά σοκολατένια αυγά. Σου θυμίζουν τίποτα;  Σου θυμίζουν μήπως τη λαχτάρα που είχες όταν σου τα έφερναν για δώρο ή όταν γκρίνιαζες στο σούπερ μάρκετ για να σου αγοράσουν ένα οι γονείς σου;

Σου αγόραζαν τελικά, αλλά η χαρά σου επισκιαζόταν από την απογοήτευση που δεν μπορούσες να το φας. Ήταν Μεγάλη Εβδομάδα και έκανες νηστεία, αλλά και να μη έκανες, είχες μια γιαγιά που θα στεναχωριόταν αν καταλάβαινε ότι είχες αρτηθεί, οπότε από σεβασμό σε εκείνη, το έβαζες σε περίοπτη θέση, ίσως σε κάποιο ράφι ή πάνω στο τραπέζι, λες και ήταν πορσελάνινο βάζο. Το κοιτούσες με λαχτάρα τουλάχιστον δέκα φορές τη μέρα. Το μόνο βασανιστήριο που ήξερες μέχρι τότε.

Πεινούσες, άνοιγες το ψυγείο και δεν έβρισκες τίποτα νηστίσιμο, γιατί οι μεγάλοι δεν έτρωγαν σνακ. Μόνο εσύ χρειαζόσουν εφτά οχτώ γεύματα τη μέρα. Τυρί για τοστ, ζαμπόν (πού να βρεθεί γαλοπούλα τότε!), γάλα, γιαούρτι, μερέντα, σοκολάτες. Άντε, αν είχε καμιά σοκολάτα υγείας, ήσουνα τυχερός. Αν ήθελες κάτι αλμυρό ωστόσο, την είχες πατήσει. Δεν είχαν κυκλοφορήσει ακόμα τα φυστικοβούτυρα και οι άλλες αμερικανόφερτες εναλλακτικές.

Έτσι πεινασμένος όπως ήσουν, αλλά πάντα καλό παιδί, έμενες να κοιτάς το πασχαλινό αυγό με μια ματιά που τα έλεγε όλα:

Δε θα έρθει το Μεγάλο Σάββατο; Μια μπουκιά θα σε κάνω… 

Γιατί το Μεγάλο Σάββατο δεν ήταν νηστεία για τους μικρούς. Κοινωνούσες το πρωί και ξεμπέρδευες.

Γυρνούσες από την εκκλησία και έπεφτες με τα μούτρα. Ξετύλιγες εκείνο το εκνευριστικό αλουμινοειδές περιτύλιγμα και ερχόσουν αντιμέτωπος με το μόνο θεόπνευστο θαύμα που ήξερες μέχρι τότε: την σοκολάτα.

Είχε ωοειδές σχήμα και καθόταν σε ένα πλαστικό κυπελάκι, που θα το χρησιμοποιούσες σαν κούπα μια δυο φορές και μετά θα το πετούσες.

Σε εκείνο το σημείο υπήρχε πάντα ένα πρόβλημα: πώς να το σπάσεις! Γιατί το θέμα ήταν να το διατηρήσεις σε μεγάλα κομμάτια, να μην γίνει θρύψαλλα. Πίεζες λοιπόν το αυγό και έσπαγε σχεδόν στα δύο, με κάποιες μικρές απώλειες. Το πρώτο μάθημα ότι στην ζωή δεν μπορείς να τα έχεις όλα.

Η συνέχεια περιελάμβανε μόνο σοκολατομουτζουρωμένα παιδικά πρόσωπα και χέρια, και μια μαμά να φωνάζει ότι θα χορτάσετε με το αυγό και δε θα φάτε το μεσημεριανό. Ποιος το έχεζε εκείνη τη μέρα το φαγητό;; Το σοκολατένιο αυγό ήταν μόνο μια φορά το χρόνο!

Το βράδυ είχε εκκλησία. Μέχρι τις 11 ήταν όλοι κάτω, ντάγλα, μόνο καμιά γυναίκα που ήθελε να φτιάξει το μαλλί ήταν όρθια. Οι άντρες με τις πιτζάμες ακόμα, να βλέπουν μαζί με τα παιδιά τον “Ιησού από τη Ναζαρέτ”. Εσύ να θες να αργήσετε, μπας και καταφέρεις να δεις ολόκληρο το τελευταίο επεισόδιο, που δεν το έχεις δει ποτέ λόγω εκκλησίας.

Τελικά, μετά από φωνές και παρακάλια, αναγκαζόσουν να σηκωθείς (είχε πάει ήδη 11.30).

Φτάνατε στην εκκλησία στις 11.45. Από τους πρώτους. Μέχρι τις 11.54 το προαύλιο ήταν άδειο. 11.55 θύμιζε πάρκινγκ παραλιακού κλαμπ στην Αθήνα Σάββατο βράδυ.

Εσύ κρατούσες μια λαμπάδα στο χέρι, που στην είχε φέρει ο νονός σου, με το παιχνίδι που είχες ζητήσει. Το θέμα ήταν ότι, για κάποιο λόγο, το παιχνίδι δεν μπορούσες να το βγάλεις πριν από εκείνη τη βραδιά, κι έτσι κουβαλούσες τον Σπάιντερμαν γραπωμένο σ τη λαμπάδα. Ευτυχώς παρηγοριόσουν βλέποντας και τα άλλα πιτσιρίκια με τις δικές τους λαμπάδες φορτωμένες με καράβια, Μπάρμπι, Τρανσφόρμερς κλπ… Κλασικά όμως, θα συναντούσες κι από ένα παιδάκι με λαμπάδα λιτή, άντε με κανένα φιόγκο τυλιγμένο – κλασικό δώρο από ανύπαντρη νονά…

Δεν προλαβαίνατε καλά καλά να μπείτε στην εκκλησία, και άρχιζε η μάχη, ποιος θα πρωτοπάρει το φως. Συγγνώμη, το Άγιο Φως, γιατί ήταν αγιασμένο από τον πορτοκαλί Άι-BIC που φυλούσε ο παπάς στην Αγία Τράπεζα.

Άναβες τη δική σου και αμέσως άρχιζε το άγχος μην καείς ή μην βάλεις φωτιά σε κανένα πισινό έτσι όπως ήσουν κοντούλικο σαν παιδάκι. Άρχιζαν τα “Χριστός ανέστη”, απαντούσαν οι άλλοι “Αληθώς ο Κύριος” και φαίνονταν να χαίρονται όλοι με αυτοί την είδηση, αν και μάλλον χαίρονταν περισσότερο γιατί μπορούσαν πλέον να γυρίσουν στο σπίτι και να σαβουριάσουν ό,τι αρτήσιμο φαγητό υπήρχε.

Προφανώς εσύ δεν έτρωγες τη μαγειρίτσα (αν ήσουν φυσιολογικό παιδί), αλλά ευτυχώς είχες ξηγημένους γονείς και σου είχαν ετοιμάσει κάτι άλλο. Μετά από το φαγητό, άρχιζε το σπάσιμο των αυγών. Προσπαθούσες να βρεις το καλύτερο, αλλά δεν ήξερες και με τι κριτήρια να διαλέξεις.

Αν έχανες στο σπάσιμο των αυγών, σου έβγαινε ένα παράπονο. Αν νικούσες, μια ανυπέρβλητη χαρά, που με τα χρόνια άρχισε να ξεθωριάζει.

Μετά από όοοολο το φαγοπότι, κι αφού όλοι είχαν χυθεί στις καρέκλες τους με το δωμάτιο να θυμίζει τεκέ από τα τσιγάρα (μόνο η Σωτηρία Μπέλου με το Γελεκάκι έλειπε από ‘κει μέσα), πάντα άνοιγε μια συζήτηση μετάνοιας για την αδηφαγία της βραδιάς.

Ναι, καλά, είναι που δεν είχε ξημερώσει ακόμα η Κυριακή…

Μόλις έφεγγε η αυγή, οι άντρες σηκώνονταν για να βάλουν φωτιά και να σουβλίσουν το αρνί. Μετά από κάτι ώρες, σηκωνόσουν κι εσύ για να παίξεις με την παρέα σου: το Φιόγκο, το Ρούχλα, το Σεβαστιανό, τη Μελιά και την Παρασκευούλα με τα γυαλιά πατομπούκαλα.

Έτρωγες τις τηγανίτες της γιαγιάς με γάλα, έκοβες και δυο μπουκιές τσουρέκι και πήγαινες εκεί που γινόταν όλο το παιχνίδι, στη σούβλα. Κι επειδή γιορτές χωρίς μουσική δεν γίνονται, κάποιος άνοιγε ραδιόφωνο, στο οποίο, αναλόγως την περιοχή, επικρατούσε είτε το κλαρίνο είτε η λίρα. Και να σου ο Μενούσης, και να σου ο Κίτσος με τη μάνα του, και να σου το παπάκι που τραβάει για την ποταμιά.

Αν είσαι πάνω από 30, θα πρόλαβες σαν παιδί την εποχή που δεν υπήρχαν οι “εργάτες”, άρα το γύρισμα του «παραδοσιακού οβελία» γινόταν χειροκίνητα. Κι εσύ ήσουν ένας από τους τυχερούς. Δε σε πείραζε όμως, γιατί λίγο αργότερα, ερχόταν η ανταμοιβή σου:  πετσούλα ξεροψημένη τίγκα στο αλατοπίπερο. 100% ανθυγιεινή, γνήσια νοστιμιά, που ακόμα και τώρα, δεν την αλλάζεις με τίποτα…

Φωνές, φασαρία, στρώσιμο τραπεζιού, ποτήρια από ‘δω, μαχαιροπήρουνα από ‘κει, πού είναι οι χαρτοπετσέτες, –καλέ, ψωμί δεν κόψαμε, -καλέ, τι να το κάνουμε το ψωμί με τόσο φαγητό, κανάτες με κρασί, μπουκάλια αναψυκτικού και κάτι σαλατιέρες που θα έμεναν απείραχτες μέχρι το τέλος του γεύματος. Εκτός και αν είχες καμιά θεία που έκανε δίαιτα και τσίμπαγε λίγο μαρούλι με ντομάτα για να κατέβει πιο εύκολα το αρνί.

Μέχρι να καθίσεις στο τραπέζι, όλο και κάποιος θα είχε παρεξηγηθεί με κάποιον άλλο, αλλά μόλις ερχόταν το κρέας στο τραπέζι, τόσο ζεστό και μοσχομυριστό που θα το ζήλευε μέχρι και ο Λούκουλος, όλοι σώπαιναν.

Περισσότερη ησυχία επικρατεί στο Πασχαλινό τραπέζι παρά στην Ανάσταση πριν το «Χριστός Ανέστη». Και αυτό είναι το ελληνικό Πάσχα. Βουλιμικό, έντονο, πληθωρικό. Το παιδικό μυαλό το καταγράφει με πολλά χρώματα, πολλούς ήχους και πολλές μυρωδιές. Γι’ αυτό και παραμένει μια από τις πιο έντονες αναμνήσεις.

Όταν μεγαλώσαμε, άλλαξε γιατί αλλάξαμε εμείς. Γίναμε αυτοί που ξυπνάνε για να βάλουν το αρνί στη σούβλα, αυτοί που ξεκινάνε τα τσίπουρα στις δέκα το πρωί, αυτοί που φτιάχνουν τις τηγανίτες, αυτοί που στρώνουν το τραπέζι.

Το παιδί μέσα μας όμως θα θυμάται για πάντα με τρυφερότητα και αθωότητα εκείνες τις ανοιξιάτικες μέρες χωρίς σχολείο, μαζί με την μεγάλη οικογένεια και τα ξαδέρφια. Άφησέ το να βγει από μέσα σου αυτές τις μέρες και δωσ’ του την ευκαιρία να παίξει λίγο με το μυαλό σου.

15 thoughts on “Πώς θυμάται το Πάσχα το παιδί που κρύβεις μέσα σου;

  1. “και με τη φαντασία του ανακαλεσε τις καλύτερες στιγμές της ευχαριστής ζωής του. Ωστόσο , όλως περιεργως, όλες αυτες οι στιγμές φαινονταν τωρα εντελώς διαφορετικές απ ο,τι στο παρελθόν. Ολες εκτός απο τις πρώτες αναμνήσεις της παιδικής του ηλικίας. Πισω στα παιδικά του χρόνια υπήρχε κάτι πραγματικά ευχάριστο,κατι με το οποιο θα μπορούσε να ζησει αν ποτε ξανασυνεβαινε.” (tolstoy the death of ivan illych)
    ανεκτιμητα τα παιδικά χρονια …

  2. Στεφ, έχοντας ζήσει τα παιδικά μου χρόνια κάθε Πάσχα ακριβώς όπως περιγράφεις και έχοντας κάνει και κάποιες χρονιές Πάσχα στην Αγγλία, (είτε πλένοντας το αμάξι, είτε τις κουρτίνες, είτε κατηφορίζοντας στη μικρή Αγία Σοφία στο Bayswater μαζι με άλλα Ελληνάκια που είχαν ξεμείνει) μου ήρθαν αναμνήσεις και συγκινήσεις!!! Thank you γι αυτό!
    Κοίτα να περάσεις όσο πιο όμορφα μπορείς… (δεδομένων των συνθηκών.)
    Και σπάσε και κανένα αυγό (με εκνευριστικό περιτύλιγμα ή χωρίς), σε κανένα κεφάλι! Βοηθάει! ¨:pp
    Φιλιά πολλά!
    ε.

    1. :))
      Εγώ θα δουλεύω εκείνη τη μέρα, ελπίζω όχι κι εσύ (αν και ξέρω την εργασιομανία σου!)
      Ελπίζω αυτά τα έθιμα να μην τα χάσουμε ποτέ.. Είναι και τα μόνα που δεν μπορεί να μας πάρει κανένας δανειστής..!

  3. Μπορείς να βάζεις μουσικά χαλιά χρησιμοποιώντας το http://www.soundcloud.com που συνεργάζεται άψογα με το WordPress. Όσο για τα σοκολατένια αυγά κι εμένα με απασχόλησαν αλλά ως προς την προέλευση του έθιμου, τελικά βρήκα άκρη – είναι εδώ. https://sokolatopita.wordpress.com/2011/04/05/%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%BD%CE%B5-%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CF%85%CE%B3%CE%AC-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%AC%CF%83%CF%87%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B3%CE%B9%CE%B1/

  4. Στέφανε πολύ όμορφο το κείμενο και φυσικά το χαλάκι του !!! Αν και ανήκω σε διαφορετική γενιά με άλλα χούγια πχ δεν είχαμε λαμπάδες με παιχνίδια πάνω και περισσότερο από τα σοκολατένια αυγά πασχίζαμε να βρούμε το καλύτερο από τα κόκκινα για το τσούγκρισμα απο Μ.Πεμπτη μέχρι λίγο πριν την Ανάσταση διαλέγαμε για να καταλάβεις…παρόλα αυτά ίδια είναι η νοσταλγία ίδια και η ατμόσφαιρα καλό Πάσχα σου εύχομαι :-)

    1. Νομίζω ότι το Πάσχα είναι μια πραγματικά ελληνική γιορτή, πέρα από το αν πιστεύει κανείς ή όχι, γιατί πολύ απλά είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με μια παράδοση στην οποία μεγαλώσαμε όλοι ανεξαιρέτως..

  5. Χαίρομαι που μ’ εξαιρείς απο την συνομοταξία των αγ…… (θα τις πρόσβαλε η συμπερίληψή μου!) Νάσαι σίγουρος οτι θα σκεφτόμαστε τους ξενιτεμένους μας (1 στους 2!) και με θέα απο τα Γερακαρία θα αγναντεύουμε τα Πηγαδάκια και θα φάμε οτι πιο ανθυγιεινό και χοληστερινούχο για πάρτη σας!!!
    Η προκομένη μου αφού κάνει ένα γύρο όλη την Αθήνα, θα περάσει κι απο Πάτρα να συμπληρώσει τη τζούρα και καταφθάνει αύριο βράδυ.
    Εδώ περιττόν να σου πω οτι μάλλον για Χριστούγεννα πάμε (καθότι Νικολοβάρβαρα) παρά για Λαμπρή…
    Αύριο στο δικό μου blog (δεν πιστεύω να με θεωρείς καθυστερημένη;;;;) θα διαβάσεις την δική μου νοσταλγική ματιά .
    Φιλιά πολλά και να περνάς καλά

    Υ.Γ. Δεν αρκεί η πρόσβαση σε μπαλκόνι πρώτου ορόφου…τους τηλεφακούς που τους πάς;;;;;; Εμείς οι πτωχοί με τις μηχανούλες των 50Ε πού πάμε ξυπόλητοι στ αγκάθια;

    1. Πάω να διαβάσω!!
      Η αλήθεια είναι ότι αν δεν βάλεις το χέρι βαθιά στην τσέπη, καλή φωτογραφία τέτοια μέρα δεν βγάζεις!! Για να μην πω για το στριμωξίδι που τρως..

  6. Στεφανάκο μου
    για άλλη μια φορά απόλαυσα το κείμενό σου με μουσικό χαλί (Μάνος Χατζιδάκις ~ Το βαλς των χαμένων ονείρων), τι σου χαλάω χατήρι εγώ;
    Πολύ τρυφερή, πολύ νοσταλγική, πολύ συναισθηματική ανάρτηση που εύχομαι αυτή τη γλύκα να κρατήσεις στην ψυχή σου όπου κι αν είσαι και ό,τι διαφορετικό συναντήσεις.
    Μόνο που με πίκρανες λιγάκι…
    Ο “χαρακτηρισμός” της νονάς με τις λιτές λαμπάδες με πλήγωσε κατάστηθα. Ούτε το δώρο που ούτως ή άλλως συνόδευε τη λαμπάδα στο φιοτσίδι σώζει την κατάσταση, ν αποφύγω τον χαρακτηρισμό; Σκέψου το!
    Εδω βρέχει και φυσάει δαιμονισμένα, η γκαντέμω είναι Αθήνα και αναμένεται, την Μ.Παρασκευή μάλλον θα φωτογραφίζουμε απο κοινού με τον Πητ τον Εσταυρωμένο!!!
    Καλά να περάσεις (οσο το δυνατόν) αν δεν έρθεις.
    Φιλιά πολλά μια πληγωμένη νονά,χαχαχα

    1. χαχαχα!!! Χαρά, οι “κανόνες” μου φτιάχνονται με διάθεση ευθυμίας, και γι’ αυτό χωρούν πολλές εξαιρέσεις!
      Α, γι’ αυτό δε μου απάντησε η προκομμένη σου σε μήνυμα που της έστειλα εχθές!
      Παρεπιπτόντως, έχω αποπειραθεί κι εγώ να φωτογραφίσω τον Εσταυρωμένο, αλλά απεδείχθη μάταιος κόπος, εκτός κι αν έχεις πρόσβαση σε μπαλκόνι πρώτου ορόφου!
      Ελπίζω να περάσετε όμορφα και να φάτε και καμιά έξτρα πετσούλα για μας, τους ξενιτεμένους!

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

RELATED POST

Τι θέση έχει η παράδοση σε μια παγκοσμιοποιημένη εποχή;

Πριν μπω στο κυρίως κείμενο, μια σύντομη παράγραφος για το πώς λειτουργεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος επειδή θα μας χρειαστεί: Ο…

Χρόνια σου πολλά, με το ζόρι.

Είχα ανέκαθεν ένα θέμα με τις "αναγκαστικές" γιορτές, αυτές για τις οποίες δεν χρειάστηκε να κάνεις τίποτα άλλο από το…

Το πρόβλημα που η Ελλάδα δεν γνωρίζει ότι έχει

Όλες αυτές τις εβδομάδες ετοίμαζα μια σημαντική παρουσίαση και επιτέλους ήρθε η βδομάδα που θα την παρουσιάσω. Το θέμα της…

Τροχαία δυστυχήματα ή δολοφονίες;

Μία άγνωστη στον Έλληνα οδηγό συντομογραφία είναι η Λ.Ε.Α. Αν έχεις δίπλωμα και δεν ξέρεις τι είναι, τότε σκισ’ το…