Θα με ψυχολογήσεις λίγο;

Ένας καλός λόγος για να μην σπουδάσει κάποιος Ψυχολογία είναι αυτή η ερώτηση.  Απ’ όταν μπήκα στη σχολή, μέχρι και τώρα που έχω τελειώσει, όποιος μαθαίνει το επάγγελμά μου, με ρωτάει ΠΑΝΤΑ την ίδια μαλακία: θα με ψυχολογήσεις λίγο;

Στην αρχή χαμογελούσα αμήχανα, δεν ήξερα τι θα μπορούσα να απαντήσω, γιατί πολύ απλά δεν τελείωνε εκεί το παραλήρημα βλακείας. Συνεχιζόταν με τις εξής στάνταρ εκφράσεις:

Σε μένα πρέπει να κάνεις τη διατριβή σου.

Ουυυ, εμείς θα είμαστε οι πρώτοι σου πελάτες.

Για πες, πώς με κόβεις, το γλιτώνω το ψυχιατρείο;

και πάει λέγοντας..

Προκειμένου να γλιτώσω το έριχνα στη δεοντολογία. Δεν είναι ότι εγώ δεν ήθελα (αλίμονο, μην σου περνάει κάτι τέτοιο απ’ το μυαλό!). Είναι που δεν θα μπορούσα να αναλάβω κάποιον που γνωρίζω προσωπικά, θα ήταν αντιεπαγγελματικό και τέτοια.

Όταν αυτό το φαινόμενο άρχισε να χρονίζει (ακόμα και τώρα που έχουν περάσει 10+ χρόνια, τις ίδιες μαλακίες μου λένε) άρχισα κι εγώ να το παρατηρώ ως ένα ψυχολογικό φαινόμενο.

Κατάλαβα σιγά σιγά, ότι όλοι λίγο-πολύ φοβoύνται μήπως όντως έχουν κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα, μια νευρωσούλα, μια καταθλιψούλα, ένα κομματάκι διαταραχής προσωπικότητας, μια παράνοια… Μέσα από αυτές λοιπόν τις χαζοεκφράσεις περιμένουν εναγωνίως τη γνώμη του “ειδικού” που θα πει Μπα, μια χαρά είσαι, μην ανησυχείς!

Παρ’ όλα αυτά, συνέχιζαν να θέλουν να παριστάνουν τους μισότρελους, οπότε κατάλαβα κάτι ενδιαφέρον: ο καθένας θέλει να πείθει όλους τους υπόλοιπους ότι έχει μια δόση τρέλας. Θέλει να μοιάζει λίγο με ηφαίστειο που βρυχάται, να δίνει την εντύπωση ότι είναι απρόβλεπτος, άρα άξιος φόβου, άρα άξιος σεβασμού.

Αν βέβαια, σε ανύποπτο χρόνο, κάνεις λόγο σε κάποιον για ψυχολόγο, η αντίδραση είναι πάντα: Γιατί;  Δεν τρελάθηκα ακόμα!  Τι να μου κάνει ο ψυχολόγος;;  Το σκατό στην κάλτσα δηλαδή..

Τέλος πάντων, επειδή κατάλαβα ότι δε θα έβρισκα άκρη με αυτές τις ηλίθιες ερωτήσεις κάθε φορά που έσκαγα μύτη σε κάποια κοινωνική ή οικογενειακή συγκέντρωση, αποφάσισα ότι έπρεπε να βρω μια ατάκα αφοπλιστική, που θα τους κόβει το βήχα, και την βρήκα:

Επιμύθιο: Θα με ψυχολογήσεις λίγο; -Ναι, αμέ. Αν μου δώσεις 50€! Στη δύσκολη εποχή που ζούμε, από φόβο ότι μπορεί και να μιλάω σοβαρά, όλοι πλέον φρενάρουν στον πάγο που πήγαν ανεπιτυχώς να σπάσουν, και αλλάζουν θέμα συζήτησης..

3 thoughts on “Θα με ψυχολογήσεις λίγο;

  1. Στεφ, πολύ καλό ποστ.
    Εγώ έχω μια άλλη αφοπλιστική απάντηση για την κατά περίπτωση (fem) υστερία:
    “Θέλω να είμαι γκόμενος και όχι ψυχολόγος”.
    Πιάνει. Indeed my friend.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

RELATED POST

Η ψυχική ασθένεια είναι ακόμα στιγματισμένη. Και φταίμε εμείς.

Στις 10 Οκτωβρίου ήταν η Παγκόσμια Ημέρας Ψυχικής Υγείας και για άλλη μια φορά την «γιορτάσαμε» κάνοντας ανάλαφρα αστειάκια και αναπαράγοντας τα…

Μήπως δεν βλέπουμε το bullying γιατί το κάνουμε κι εμείς οι ίδιοι;

Με αφορμή την ιστορία του 20χρονου Βαγγέλη Γιακουμάκη, ξεκίνησε επιτέλους μια μεγάλη συζήτηση για ένα φαινόμενο που εδώ και δεκαετίες…

“Δεν είμαι ομοφοβικός, αλλά…”

"...δε γουστάρω να βλέπω γκέι να φιλιούνται, δε γουστάρω να βλέπω άντρες ντυμένους γυναίκες, δε γουστάρω να βλέπω γυναίκες να…

Στον κήπο του Επίκουρου

Ο καθένας μας αναπτύσσει μια φιλοσοφία ζωής μεγαλώνοντας. Είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα. Εγώ σαν μοναχοπαίδι είχα τον (απεριόριστο) χρόνο να το…